طراحی الگوی یادگیری پروژه محور با هدف تقویت تفکر واگرا در مقاطع عمومی

دوران طلایی «فقط یک پاسخ صحیح وجود دارد»، مدت هاست که در دنیای واقعی به سر آمده، اما گویی دیوارهای صلب کلاس های درس سنتی، هنوز در برابر این تغییر مقاومت می کنند. در نظام های آموزشی حافظه محور، دانش آموزان به گونه ای تربیت می شوند که تمام توان ذهنی خود را برای یافتن آن تک جواب مورد نظر معلم به کار گیرند؛ فرآیندی که در روان شناسی تربیتی «تفکر همگرا» نامیده می شود. اما چالش های پیچیده و چندبعدی قرن بیست و یکم، بیش از آنکه به «پاسخ دهندگان مطیع» نیاز داشته باشد، تشنه ی «پرسش گران خلاق» و کسانی است که به «تفکر واگرا» مجهزند؛ یعنی همان توانایی منحصربه فرد برای دیدن احتمالات بی پایان در دل یک مسئله ی واحد.در این میان، «یادگیری پروژه محور» (PBL) نه صرفا یک روش تدریس، بلکه یک انقلاب در ساختار یادگیری است. این الگو، کلاس درس را از یک آزمایشگاه خشک تئوری به یک کارگاه زنده تبدیل می کند که در آن، یادگیرنده با مسائل واقعی و چالش های دنیای بیرون مواجه می شود. در یادگیری پروژه محور، بن بستی وجود ندارد؛ بلکه هر مانع، دعوتی است برای پرواز خیال و خلق راه حل های نو. طراحی یک الگوی بومی و کارآمد برای مقاطع عمومی، به ما کمک می کند تا به دانش آموز بیاموزیم که یک آجر، فقط برای ساختن دیوار نیست، بلکه می تواند ابزاری برای هنر، معماری یا حتی حل یک چالش فیزیکی باشد. در این نوشتار، بر آن هستیم تا با طراحی الگویی منسجم، نشان دهیم که چگونه می توان با خروج از مرزهای تنگ کتاب های درسی و گام نهادن در مسیر پروژه های اکتشافی، شعله ی تفکر واگرا را در ذهن نسل آینده روشن نگه داشت و آن ها را برای ساختن دنیایی که هنوز نقشه ای برای آن وجود ندارد، آماده کرد.

کلیدواژه ها:

تفکر واگرا ، پروژه محوری ، تدریس ، طراحی الگو