شناسایی و کاهش آسیب های اجتماعی در مدارس

مدرسه، پیش از آنکه سقفی برای آموختن الفبا و فرمول های پیچیده باشد، «زیست بومی» است که شخصیت، باورها و آینده ی یک کودک در آن پی ریزی می شود. دانش آموزان همچون نهال های نوپایی هستند که در کنار نیاز به نور دانش، به خاکی امن و عاری از آفت نیاز دارند تا بتوانند به درختانی تناور تبدیل شوند. با این حال، جهان پرشتاب امروز با تمام زرق وبرق هایش، سایه هایی به نام «آسیب های اجتماعی» را بر سر این باغ گسترانیده است؛ از گرداب فضای مجازی و اعتیادهای مدرن گرفته تا خزان اضطراب، قلدری و گسست های عاطفی. اگر بپذیریم که مدرسه خانه ی دوم است، پس نمی توان نسبت به رخنه کردن این آسیب ها به حریم این خانه بی تفاوت بود گام نخست در مواجهه با این چالش ها، نه قضاوت و برخورد قهرآمیز، بلکه «دیدن» و «شنیدن» است؛ یعنی همان مهارتی که تحت عنوان «شناسایی بهنگام» شناخته می شود. شناسایی، مانند یک سیستم هشدار زودهنگام عمل می کند که به ما اجازه می دهد پیش از آنکه یک خراش کوچک به جراحتی عمیق در روح دانش آموز تبدیل شود، به یاری او بشتابیم. اما شناسایی به تنهایی کافی نیست؛ هنر واقعی در «کاهش» و «پیشگیری» نهفته است. اینجاست که نقش مدرسه از یک محیط آموزشی صرف به یک «دژ محافظ» و «پناهگاه امن» تغییر می یابد. در این نوشتار، بر آن هستیم تا با نگاهی موشکافانه تبیین کنیم که چگونه پیوند میان خانه، مدرسه و متخصصان می تواند شبکه ای از امنیت را بافد که در آن، هیچ دانش آموزی در طوفان آسیب های اجتماعی تنها نماند. یکی ار نهادهایی که برای حفظ سلامت جامعه می تواند ایفای نقش کند، آموزش و پرورش و در زیر مجموعه آن مراکز آموزشی،مدیران،معلمان می باشد.اگرتربیت مورد نظر سیستم آموزشی را ،تا حدودی درونی کرده و هنگام ورود به جامعه از دانش و مهارت های آموخته شده، بتواند بهره ببرند، می تواند در کاهش بروز آسیب های اجتماعی تا حدی پیشگیری به عمل آورد. کلمات کلیدی: آسیب اجتماعی ، پیشگیری، جامعه ، خانه ، مدرسه، تربیت ، رفتارهای پرخطر ، سیستم آموزشی