هوش مصنوعی و بازتعریف ارتباط میان معلم و دانش آموز

ورود هوش مصنوعی به عرصه آموزش، پارادایم سنتی ارتباط میان معلم و دانش آموز را به چالش کشیده و فرصت های تازه ای برای بازتعریف آن فراهم کرده است. این پژوهش با هدف بررسی تاثیرات هوش مصنوعی بر دینامیک قدرت، نقش های آموزشی و ماهیت تعامل در کلاس درس انجام شده است. روش تحقیق حاضر توصیفی-تحلیلی و بر پایه مطالعات کتابخانه ای است. نتایج نشان می دهد که هوش مصنوعی با اتوماسیون وظایف اداری و شخصی سازی یادگیری، نقش معلم را از انتقال دهنده دانش به مربی، تسهیل گر و شریک یادگیری تغییر داده است. این تحول باعث می شود که ارتباط میان معلم و دانش آموز از حالت عمودی و اقتدارگرا به سمت تعاملات افقی، همکارانه و مبتنی بر گفتگو حرکت کند. همچنین، هوش مصنوعی با ارائه داده های دقیق از پیشرفت تحصیلی، به معلمان امکان می دهد تا حمایت های هدفمند و عاطفی خود را به دانش آموزان افزایش دهند. با این حال، چالش هایی مانند کاهش تعاملات چهره به چهره و نگرانی های اخلاقی وجود دارد که نیازمند مدیریت دقیق است. در نهایت، پیشنهاد می شود که با تمرکز بر مهارت های انسانی و سواد عاطفی، ارتباط انسانی در عصر دیجیتال تقویت شود.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، ارتباط معلم و دانش آموز ، نقش معلم ، یادگیری شخصی ، تعامل آموزشی ، مربی گری