تعامل معلم و زبان آموز در بهبود یادگیری

تعامل معلم و زبان آموز یکی از مولفه های اساسی و تعیین کننده در فرایند یادگیری زبان به شمار می آید. با توجه به ماهیت اجتماعی زبان، یادگیری موثر آن مستلزم ایجاد ارتباطی پویا، هدفمند و دوسویه میان معلم و زبان آموزان است. هدف از این پژوهش بررسی نقش تعامل معلم و زبان آموز در بهبود یادگیری زبان و شناسایی پیامدهای آموزشی، انگیزشی و مهارتی آن در کلاس های زبان است.این پژوهش با رویکردی توصیفی تحلیلی و با تکیه بر مبانی نظری تعامل گرایی اجتماعی، نظریه ورودی و تعامل، ساخت گرایی و رویکرد ارتباطی زبان انجام شده است. داده ها نشان می دهد که تعامل موثر در کلاس زبان موجب افزایش مشارکت فعال زبان آموزان، بهبود مهارت های زبانی به ویژه مهارت گفتاری و شنیداری، و ارتقای توانایی استفاده کاربردی از زبان در موقعیت های واقعی می شود. همچنین، بازخورد تعاملی و سازنده معلم نقش مهمی در اصلاح خطاهای زبانی، کاهش اضطراب یادگیری و افزایش اعتمادبه نفس زبان آموزان ایفا می کند.یافته های پژوهش حاکی از آن است که تعامل مثبت معلم و زبان آموز تاثیر معناداری بر افزایش انگیزه درونی زبان آموزان دارد و زمینه تداوم یادگیری و نگرش مثبت نسبت به زبان را فراهم می سازد. افزون بر این، تعامل مستمر امکان توجه به تفاوت های فردی، نیازها و سبک های یادگیری زبان آموزان را فراهم کرده و موجب افزایش اثربخشی فرایند آموزش می شود.در مجموع، نتایج این پژوهش نشان می دهد که تعامل معلم و زبان آموز به عنوان محور اصلی آموزش زبان، نقشی کلیدی در تحقق یادگیری معنادار، پایدار و کاربردی دارد. بر این اساس، پیشنهاد می شود معلمان و برنامه ریزان آموزشی با تاکید بر رویکردهای تعاملی و ایجاد محیطی حمایتی و مشارکتی، زمینه بهبود کیفیت آموزش زبان و موفقیت زبان آموزان را فراهم آورند.

کلیدواژه ها:

تعامل معلم ، دانش آموز ، بهبود یادگیری