چگونه فناوری های تعاملی مرز بین معلم و الگوریتم را بازتعریف می کنند؟

ظهور فناوری های تعاملی، به ویژه هوش مصنوعی و سیستم های یادگیری تطبیقی مبتنی بر داده، پارادایم های سنتی آموزش را به چالش کشیده است. این مقاله به تحلیل انتقادی این تحول و چگونگی بازتعریف مرزهای میان نقش معلم انسانی و الگوریتم های یاددهی می پردازد. هدف اصلی، بررسی ابعاد نظری، آموزشی، اخلاقی و فرهنگی این دگرگونی است. در عصر حاضر، الگوریتم ها قادر به تجزیه و تحلیل لحظه ای عملکرد یادگیرندگان، ارائه بازخورد شخصی سازی شده و مدیریت مسیرهای یادگیری هستند که پیش تر به طور انحصاری در حیطه صلاحیت معلم قرار داشت. این مقاله با بررسی مفهوم عاملیت یادگیرنده، اقتدار آموزشی و تحول هویت حرفه ای معلم، نشان می دهد که این فناوری ها نه تنها جایگزین معلم نمی شوند، بلکه ماهیت تعاملات آموزشی را به شکلی بنیادین تغییر می دهند. تعامل انسان–ماشین در بستر آموزش، نیازمند بازتعریف ماهیت انتقال دانش، ارزیابی و شکل گیری روابط تربیتی است. در نهایت، تاکید بر لزوم تعادل میان کارایی الگوریتمی و عمق تعامل انسانی برای تضمین آموزش جامع و هدفمند مورد تاکید قرار می گیرد.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی:فناوری های تعاملی ، هوش مصنوعی در آموزش ، معلم الگوریتمی ، یادگیری تطبیقی ، هویت حرفه ای معلم ، تعامل انسان–ماشین ، اقتدار آموزشی ، شخصی سازی آموزش.