مدرسه به عنوان کانون پرورش مهارت های اجتماعی

در دنیای معاصر، مهارت های اجتماعی به عنوان یکی از مولفه های اساسی رشد همه جانبه انسان شناخته می شوند. این مهارت ها شامل توانایی برقراری ارتباط موثر، همکاری با دیگران، حل تعارض، مسئولیت پذیری اجتماعی، همدلی و مشارکت فعال در جامعه هستند. در این میان، مدرسه به عنوان نخستین نهاد رسمی آموزش پس از خانواده، نقش محوری در پرورش و تقویت این مهارت ها ایفا می کند. اگرچه خانواده پایه های اولیه اجتماعی شدن را شکل می دهد، اما مدرسه محیطی ساختارمند، هدفمند و متنوع فراهم می آورد که در آن دانش آموزان می توانند مهارت های اجتماعی خود را در تعامل با همسالان، معلمان و ساختارهای اجتماعی تمرین و نهادینه کنند.هدف این مقاله بررسی جایگاه مدرسه به عنوان کانون پرورش مهارت های اجتماعی و تبیین ابعاد، کارکردها و الزامات آن است. در این نوشتار، ابتدا مفهوم مهارت های اجتماعی و اهمیت آن ها در رشد فردی و اجتماعی دانش آموزان تبیین می شود، سپس نقش مدرسه در فرآیند اجتماعی شدن و عوامل موثر در این زمینه مورد تحلیل قرار می گیرد. همچنین، نقش معلمان، برنامه درسی، فعالیت های فوق برنامه، فضای مدرسه و تعاملات اجتماعی در تقویت مهارت های اجتماعی بررسی می شود. در ادامه، چالش های موجود در نظام آموزشی ایران در زمینه آموزش مهارت های اجتماعی و راهکارهای پیشنهادی برای بهبود این وضعیت مطرح می گردد.یافته های پژوهش های داخلی نشان می دهد مدارسی که به آموزش مهارت های اجتماعی توجه نظام مند دارند، دانش آموزانی با اعتمادبه نفس بالاتر، سازگاری اجتماعی بیشتر و رفتارهای مسئولانه تر پرورش می دهند. در نهایت، این مقاله بر ضرورت بازنگری در رویکردهای آموزشی و تقویت نقش مدرسه به عنوان نهادی اجتماعی تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: مدرسه ، مهارت های اجتماعی ، اجتماعی شدن ، تعامل اجتماعی ، نظام آموزشی