استعدادشناسی در محیط مدارس

هر انسان، جهانی منحصر به فرد است که با نقشه ای اختصاصی و توانمندی هایی بالقوه قدم به این گیتی می گذارد. اما این توانمندی ها، مانند بذرهای نهفته ای هستند که برای جوانه زدن، به خاکی حاصلخیز و نگاهی تیزبین نیاز دارند. مدرسه، نخستین و مهم ترین آزمایشگاهی است که کودک در آن با خویشتن خویش روبه رو می شود؛ جایی که قرار است فراتر از چهارچوب خشک کتاب های درسی، «جوهره وجودی» او کشف و صیقل داده شود. استعدادشناسی در محیط مدرسه، در واقع تلاشی است برای فراتر رفتن از معیارهای تک بعدی «نمره» و «معدل»، تا عدالتی واقعی برقرار شود؛ عدالتی که می گوید نباید از یک ماهی انتظار داشت که از درخت بالا برود.در نظام های آموزشی سنتی، معمولا هوش و استعداد در حصار تنگ مهارت های زبانی و ریاضی زندانی می شد، اما نگاه مدرن به ما می آموزد که نبوغ، چهره های بی شماری دارد. یکی در سرانگشتان هنرمندش، دیگری در قدرت کلامش برای رهبری یک گروه و آن یکی در ذهن انتزاعی اش برای حل معماهای پیچیده، پتانسیلی نهفته دارد. اگر مدرسه نتواند این «امضاهای شخصی» را شناسایی کند، دانش آموزان در مسیری حرکت خواهند کرد که شاید در آن «شاگرد اول» باشند، اما هرگز «خود واقعی شان» نخواهند بود. این گم گشتگی نه تنها باعث اتلاف سرمایه های انسانی می شود، بلکه لذت یادگیری را به مشقتی فرسایشی تبدیل می کند.این نوشتار با هدف تبیین ضرورت تبدیل مدارس از «کارخانه های یکسان سازی» به «کانون های استعدادپروری» تدوین شده است. ما به دنبال آن هستیم تا بررسی کنیم که چگونه معلمان و مربیان می توانند با بهره گیری از ابزارهای نوین شناسایی و مشاهده غیررسمی، جرقه های پنهان در نگاه دانش آموزان را کشف کنند. در نهایت، استعدادشناسی در مدرسه، پیامی روشن برای هر دانش آموز دارد: «تو در چیزی بهترین هستی و وظیفه ما این است که چراغ راهت باشیم تا آن را بیابی.» این رویکرد، نه تنها آینده شغلی فرد را تضمین می کند، بلکه نسلی را پرورش می دهد که با اعتمادبه نفس و اشتیاق، جایگاه درست خود را در پازل بزرگ جامعه پیدا کرده اند

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی : استعداد شناسی ، مدارس ، دانش آموز ، مهارت ها