آموزش مهارت های خودتنظیمی به دانش آموزان پرچالش

خودتنظیمی به فرآیندی اطلاق می شود که در آن دانش آموزان به صورت فعال، افکار، احساسات و رفتارهای خود را برای رسیدن به اهداف یادگیری تنظیم می کنند. دانش آموزان پرچالش، که اغلب با اختلالات رفتاری، کمبود توجه، یا مشکلات عاطفی و انگیزشی دست و پنجه نرم می کنند، معمولا در به کارگیری این مهارت های حیاتی ناتوان هستند. این نقص نه تنها به شکست های تحصیلی منجر می شود، بلکه روابط اجتماعی و توانایی آن ها در مدیریت بحران های شخصی را نیز مختل می سازد. هدف اصلی این مقاله، تبیین اهمیت آموزش نظام مند مهارت های خودتنظیمی (شامل ابعاد شناختی، انگیزشی و رفتاری) و ارائه راهبردهای عملی و مبتنی بر شواهد برای معلمان و متخصصان آموزشی است.تحقیقات نشان می دهند که خودتنظیمی یک ویژگی ذاتی نیست، بلکه مجموعه ای از مهارت های اکتسابی است که می توان آن ها را از طریق مداخلات آموزشی مشخص، مدل سازی واضح و تمرین های ساختاریافته تقویت کرد. این آموزش باید بر توسعه توانایی های برنامه ریزی، نظارت بر عملکرد، ارزیابی نتایج و استفاده از راهبردهای انطباقی در مواجهه با موانع تمرکز کند. محیط کلاس درس باید به فضایی امن و حمایت کننده تبدیل شود تا دانش آموزان پرچالش بتوانند بدون ترس از شکست، ریسک های یادگیری را بپذیرند. راهبردهایی نظیر آموزش مستقیم فراشناخت، داربست بندی تدریجی مسئولیت ها، و استفاده از قراردادهای رفتاری، محور اصلی مداخلات پیشنهادی هستند. این مقاله تاکید می کند که موفقیت در این حوزه نیازمند رویکردی جامع است که نه تنها رفتار مخرب را هدف قرار دهد، بلکه زیربنای شناختی و انگیزشی ناکارآمدی های دانش آموز را نیز مورد بازسازی قرار دهد. افزایش مهارت های خودتنظیمی در این گروه از دانش آموزان، کلید دستیابی به خودکارآمدی تحصیلی و موفقیت پایدار در زندگی است.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: خودتنظیمی ، دانش آموزان پرچالش ، مهارت های یادگیری ، فراشناخت ، مدیریت رفتار ، مداخله آموزشی.