رابطه مهارت های دیجیتال و هوش هیجانی معلمان ابتدایی با کیفیت مدیریت کلاس و یادگیری موثر دانش آموزان

هدف این پژوهش بررسی رابطه میان مهارت های دیجیتال و هوش هیجانی معلمان ابتدایی با کیفیت مدیریت کلاس و یادگیری موثر دانش آموزان است. با گسترش فناوری های نوین در آموزش، نقش مهارت های دیجیتال در بهبود فرآیندهای یاددهی-یادگیری و افزایش تعاملات آموزشی پررنگ تر شده است. از سوی دیگر، هوش هیجانی معلمان به عنوان عاملی بنیادین در ایجاد محیطی امن، حمایتگر و انگیزشی برای دانش آموزان شناخته می شود. پژوهش حاضر با استفاده از روش تحلیلی-توصیفی و بهره گیری از منابع و مطالعات پژوهشی فارسی تلاش کرده است تا تاثیر تلفیقی این دو نوع مهارت را بر ابعاد مدیریت کلاس و کیفیت یادگیری بررسی نماید.نتایج حاکی از آن است که معلمان برخوردار از مهارت های دیجیتال بالا، به ویژه در زمینه طراحی محیط های یادگیری مجازی، سواد رسانه ای انتقادی و تسلط بر ابزارهای آموزشی، قادر به ساماندهی بهتر کلاس و ارائه آموزش های شخصی سازی شده هستند. همچنین مولفه های هوش هیجانی، از جمله خودآگاهی، همدلی و خودتنظیمی، نقشی اساسی در مدیریت رفتارهای دانش آموزان، کاهش اضطراب، افزایش انگیزه و بهبود کیفیت تعاملات کلاسی ایفا می کنند. تلفیق این دو عرصه سبب ارتقاء مدل مدیریت کلاس هیجانی-فناورانه می گردد؛ به گونه ای که معلمان با بهره گیری هم زمان از فناوری و مهارت های عاطفی، محیطی منظم، پویا و یادگیرنده را ایجاد می کنند که به بهبود نتایج تحصیلی و رشد فردی دانش آموزان منجر می شود.در پایان، بر ضرورت توجه مراکز آموزشی و برنامه ریزان به آموزش و توسعه هم زمان مهارت های دیجیتال و هوش هیجانی معلمان تاکید می شود تا زمینه برای ارتقاء کیفیت آموزش و مدیریت کلاس درس به شکلی پایدار و موثر فراهم گردد.