تاثیر خودارزیابی دانش آموزان بر پیشرفت تحصیلی

خودارزیابی دانش آموزان به عنوان یکی از مولفه های مهم یادگیری خودتنظیم، نقش بسزایی در بهبود کیفیت یادگیری و پیشرفت تحصیلی ایفا می کند. در رویکردهای نوین آموزشی، دانش آموز صرفا دریافت کننده منفعل اطلاعات نیست، بلکه به عنوان یادگیرنده ای فعال، مسئول ارزیابی عملکرد، شناسایی نقاط قوت و ضعف و اصلاح مسیر یادگیری خود تلقی می شود. پژوهش های متعدد نشان می دهند که خودارزیابی می تواند باعث افزایش انگیزش درونی، تقویت حس مسئولیت پذیری، بهبود خودکارآمدی تحصیلی و در نهایت ارتقای عملکرد آموزشی دانش آموزان شود.هدف این مقاله بررسی تاثیر خودارزیابی دانش آموزان بر پیشرفت تحصیلی و تبیین ابعاد نظری، آموزشی و کاربردی آن است. در این راستا، ابتدا مفهوم خودارزیابی و جایگاه آن در نظام های آموزشی تبیین شده، سپس ارتباط آن با پیشرفت تحصیلی از منظر نظریه های یادگیری مورد بررسی قرار می گیرد. همچنین نقش معلمان، خانواده ها و محیط آموزشی در تقویت مهارت خودارزیابی دانش آموزان تحلیل می شود.نتایج مطالعات داخلی نشان می دهد که دانش آموزانی که به طور منظم در فرآیند خودارزیابی مشارکت دارند، عملکرد تحصیلی بهتری از خود نشان می دهند و در مهارت های شناختی و فراشناختی پیشرفت بیشتری دارند. علاوه بر این، خودارزیابی به دانش آموزان کمک می کند تا اهداف واقع بینانه تری تعیین کرده و راهبردهای موثرتری برای یادگیری انتخاب کنند.در پایان، مقاله با ارائه راهکارهای عملی برای اجرای خودارزیابی در کلاس های درس و پیشنهادهایی برای پژوهش های آینده، بر ضرورت توجه بیشتر نظام آموزشی به این رویکرد تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: خودارزیابی ، پیشرفت تحصیلی ، یادگیری خودتنظیم ، ارزشیابی آموزشی ، دانش آموز