نقش فناوری های کمکی در دسترسی پذیری محتوای آموزشی برای دانش آموزان نابینا و ناشنوا

فناوری های کمکی به عنوان ابزارهایی موثر برای افزایش دسترسی پذیری محتوای آموزشی، نقش حیاتی در آموزش دانش آموزان نابینا و ناشنوا ایفا می کنند. این پژوهش مروری با هدف بررسی نقش فناوری های کمکی در بهبود فرآیند یاددهی–یادگیری و توانمندسازی دانش آموزان دارای ناتوانی های حسی انجام شده است. در این مطالعه، منابع علمی معتبر داخلی و بین المللی شامل مقالات پژوهشی، کتاب ها و پایان نامه ها بررسی و تحلیل شدند. یافته ها نشان می دهد که فناوری های کمکی، از جمله صفحه خوان ها، نمایشگرهای بریل، کتاب های گویا، نرم افزارهای چندرسانه ای و ابزارهای مبتنی بر زبان اشاره، علاوه بر تسهیل دسترسی به محتوای آموزشی، موجب افزایش استقلال یادگیری، تقویت مهارت های شناختی، ارتقای مشارکت اجتماعی و توانمندسازی روان شناختی دانش آموزان می شوند.این فناوری ها امکان شخصی سازی یادگیری را نیز فراهم می آورند و با ارائه محتوا متناسب با توانایی ها و نیازهای فردی، انگیزه و کیفیت یادگیری را بهبود می بخشند. با وجود این مزایا، چالش هایی از قبیل هزینه بالای تجهیزات، کمبود آموزش تخصصی معلمان، فقدان محتوای دسترس پذیر و محدودیت زیرساخت های فنی می توانند اثرگذاری فناوری های کمکی را کاهش دهند. بهره برداری موفقیت آمیز از این فناوری ها مستلزم توجه به آموزش معلمان، طراحی محتوای چندرسانه ای و دسترس پذیر، پشتیبانی فنی و فراهم سازی زیرساخت های مناسب است.نتایج این مطالعه نشان می دهد که فناوری های کمکی فراتر از ابزارهای آموزشی عمل کرده و به عنوان عامل توانمندساز اجتماعی و آموزشی، می توانند شکاف های یادگیری و مشارکت اجتماعی میان دانش آموزان با نیازهای ویژه و همسالان عادی را کاهش دهند. در نتیجه، ادغام سیستماتیک فناوری های کمکی در برنامه های آموزشی و سیاست گذاری های آموزشی، می تواند تحقق اهداف آموزش فراگیر و عدالت آموزشی را تسهیل کند.

کلیدواژه ها:

فناوری های کمکی ، دسترسی پذیری آموزشی ، دانش آموزان نابینا ، دانش آموزان ناشنوا ، آموزش ویژه ، یادگیری چندرسانه ای ، توانمندسازی اجتماعی