مطالعه تطبیقی برنامه های آموزش خانواده در دوره ابتدایی ایران با کشورهای پیشرفته و ارائه الگوی بهینه

آموزش خانواده به عنوان یکی از ارکان اساسی نظام تعلیم وتربیت، نقشی تعیین کننده در موفقیت تحصیلی، رشد روانی اجتماعی و سلامت عاطفی دانش آموزان دوره ابتدایی ایفا می کند. پژوهش حاضر با هدف مطالعه تطبیقی برنامه های آموزش خانواده در دوره ابتدایی ایران و برخی کشورهای پیشرفته و ارائه الگویی بهینه متناسب با شرایط فرهنگی اجتماعی ایران انجام شده است. روش پژوهش، توصیفی تطبیقی بوده و داده ها از طریق تحلیل اسناد بالادستی، برنامه های رسمی آموزش خانواده، گزارش های آموزشی و مطالعات علمی مرتبط در ایران و کشورهای منتخب پیشرفته گردآوری شده است. یافته ها نشان می دهد که در کشورهای پیشرفته، آموزش خانواده مبتنی بر رویکردی نظام مند، مستمر و مشارکت محور است و بر توانمندسازی والدین، آموزش مهارت های فرزندپروری، ارتباط موثر خانه و مدرسه و استفاده از فناوری های نوین آموزشی تاکید دارد. در مقابل، برنامه های آموزش خانواده در ایران غالبا مقطعی، غیرمنسجم و محدود به جلسات حضوری کوتاه مدت بوده و کمتر از ظرفیت های رسانه ای، فناوری اطلاعات و مشارکت فعال والدین بهره می گیرند. بر اساس نتایج مطالعه تطبیقی، الگویی بهینه برای آموزش خانواده در دوره ابتدایی پیشنهاد می شود که بر اصول بومی سازی، تداوم آموزش، انعطاف پذیری، مشارکت خانواده ها، آموزش مهارت محور و پشتیبانی نهادی استوار است. اجرای این الگو می تواند به ارتقای کیفیت تعامل خانواده و مدرسه، افزایش اثربخشی برنامه های تربیتی و بهبود رشد همه جانبه دانش آموزان دوره ابتدایی منجر شود.

کلیدواژه ها:

آموزش خانواده ، دوره ابتدایی ، مطالعه تطبیقی ، کشورهای پیشرفته ، الگوی بهینه