مدیریت مدرسه و نقش آن در تعالی فضای آموزشی و افزایش تعاملات درون مدرسه ای

در بستر تعلیم و تربیت، اهمیت کیفیت محیط یادگیری و نوع ارتباط میان معلم و شاگرد انکارناپذیر است. این پژوهش با بهره گیری از شیوه توصیفی-تحلیلی و با رویکردی مروری، به واکاوی نقش مدیر آموزشی در ارتقای زیرساخت های مدرسه و بهبود پیوندهای میان اربابان علم و دانش پژوهان می پردازد. بنیان های نظری این بررسی بر مطالعات نوین استوار است که بیانگر آن است که مدیران کارآمد با ایجاد «جو مطلوب در مدرسه» و کاربرد سبک های رهبری مشارکتی جو، انگیزه و همکاری معلمان و دانش آموزان را دوچندان می کنند. به عنوان مثال، ساماندهی زیبایی شناسی محیط (گسترش فضاهای سبز، بهره گیری از رنگ های زنده در دیوارهای کلاس، نورپردازی استاندارد و تهویه مناسب) و تقویت روابط عاطفی و حمایتی، منجر به افزایش نشاط روانی و انگیزش تحصیلی دانش آموزان می شود. نتایج این مطالعه نشان می دهد که مدیران می توانند با به کارگیری راهبردهای مدیریتی اثربخش، همزمان با طراحی فضاهای فیزیکی مطلوب، تعاملات بین معلمان و دانش آموزان را نیز ارتقا دهند. این نوشتار بر لزوم تدوین خط مشی های مدیریتی و آموزشی کارآمد جهت بهسازی مستمر بستر یادگیری و تحکیم ارتباطات آموزشی در مدارس تاکید می ورزد.

کلیدواژه ها:

مدیریت آموزشی ، بهسازی محیط یادگیری ، تعامل معلم-دانش آموز ، اقلیم مدرسه ، رهبری مشارکتی ، انگیزش تحصیلی