اثر تمرین مقاومتی و مکمل کورکومین بر بیان پروتئین آیریزین بافت چربی رت های نر دیابتی

مقدمه و هدف:دیابت ملیتوس به عنوان یکی از چالش های عمده بهداشتی در سراسر جهان شناخته شده است. با توجه به افزایش شیوع این بیماری و تاثیرات قابل توجه آن بر کیفیت زندگی افراد، یافتن راهکارهای نوین برای مدیریت و کنترل دیابت از اهمیت ویژه ای برخوردار است. این مطالعه به بررسی اثرات تمرین مقاومتی و مکمل کورکومین بر بیان پروتئین آیریزین در بافت چربی رت های نر دیابتی می پردازد، روش شناسی:در این مطالعه تجربی، ۳۲ رت نر دیابتی نژاد ویستار به ۴ گروه تقسیم شدند: گروه تمرین مقاومتی، گروه مصرف مکمل کورکومین، گروه کنترل و گروه تمرین+مکمل.گروه تمرین مقاومتی شامل جلسات منظم ورزشی برای مدت ۸ هفته بود، در حالی که گروه مکمل کورکومین به مدت مشابه مکمل دریافت کردند. بیان پروتئین ها از طریق تکنیک های پیشرفته بیوشیمیایی و مولکولی اندازه گیری شد.نتایج:یافته ها نشان داد که تمرین مقاومتی به طور معنی داری بیان پروتئین آیریزین را افزایش داد، در حالی که مکمل کورکومین تاثیر مشابهی نداشت. همچنین، ترکیب تمرین مقاومتی با مکمل کورکومین اثرات سینرژیکی در بیان این پروتئین ها نشان داد، که این امر می تواند نشان دهنده اهمیت ترکیب درمان های فیزیکی و مکمل های غذایی در مدیریت دیابت باشد.نتیجه گیری:این مطالعه نشان می دهد که تمرین مقاومتی به عنوان یک استراتژی موثر در بهبود متابولیسم چربی و کنترل دیابت مطرح است. این یافته ها می توانند به توسعه برنامه های درمانی و تمرینی موثر برای افراد مبتلا به دیابت نوع ۲ کمک کنند و به عنوان پایه ای برای مطالعات آینده در زمینه تاثیر تمرینات ورزشی و مکمل های غذایی بر متابولیسم و مدیریت بیماری های متابولیکی عمل کنند.

کلیدواژه ها:

تمرین مقاومتی ، کورکومین ، آیریزین ، دیابت ، متابولیسم چربی