تدوین الگوی نوآوری باز در سازمان های دولتی ایران با رویکرد نظریه داده بنیاد

پژوهش حاضر به دنبال ارائه الگوی نوآوری باز در سازمان­های دولتی ایران می­باشد. این پژوهش از نوع کیفی، توسعهای، تفسیری و استقرایی است که با روش داده­بنیاد و رویکرد نظام­مند اشتراوس و کوربین اجرا شده است. جامعه آماری پژوهش را ده نفر از خبرگان دانشگاهی، و مشارکت­کنندگانی که خود مجری و پژوهشگر حوزه نوآوری باز بودند و به روش هدفمند انتخاب شدند، تشکیل می­دهد. بعد از انتخاب مشارکت­کنندگان از طریق مصاحبه­های نیمه­ساختاریافته به سوالات پژوهش پاسخ داده شد. پس از بررسی و تحلیل مصاحبه­های بدست آمده، ۴۵۸ کد اولیه بدست آمد که از این تعداد ۱۸۵مفهوم انتزاعی، ۴۱ مقوله فرعی و ۱۶ مقوله اصلی بدست آمد. بدین ترتیب؛ تغییر رویکرد راهبردی سازمان­ها و الزامات اجرای نوآوری باز به عنوان شرایط علی؛ چالش­ها و موانع اجرای نوآوری باز به عنوان پدیده محوری؛ پیش­شرط­های اجرای نوآوری باز، فرهنگ­سازی و واسطه­سازهای دانشی – انسانی نوآوری باز به عنوان عوامل زمینه­ای؛ زمینه­سازی راهبردی ایده­پردازی و سرمایه­گذاری و همکاری با دانشگاه­ها و مراکز آموزشی به عنوان عوامل مداخله­گر؛ بهره­مندی و توسعه پلتفرم­های مرتبط، سودگیری تعامل با ذینفعان و منابع خارجی، حمایت­های اجرای نوآوری باز و راهبردهای اجرای نوآوری باز در سازمان­ها به عنوان راهبرد، پیامدهای عملکردی، اعتباری و انسانی به عنوان پیامدهای اجرای نوآوری باز در سازمان­های دولتی ایران شناسایی شدند. سازمان ها می­توانند شیوه های نوآوری باز را به روش های مختلف مانند اتحاد بین سازمان ها، تاسیس مراکز تحقیقاتی در دانشگاه ها و اکوسیستم های نوآوری اجرا کنند. همچنین سازمان ها می­توانند به طور فزاینده ای در راه های اساسی که از طریق آن ایده ها را تولید و آن ها را به بازار عرضه می کنند و از ایده های خارجی استفاده کرده و درعین حال از تحقیق و توسعه داخلی خود بهره می برند بازنگری کنند.

کلیدواژه ها:

نوآوری باز ، سازمان های دولتی ایران ، نظریه داده بنیاد ، رویکرد نظام مند