تدوین چارچوب تاب آوری محور برای مدیریت بحران شهری در شهرهای ساحلی-مجاور: مطالعه موردی شهرداری قائم شهر

تاب آوری شهری به معنای توانایی یک سیستم شهری برای جذب، بازیابی و انطباق با شوک ها و تنش های ناشی از مخاطرات طبیعی و انسانی است. شهر قائم شهر به دلیل موقعیت جغرافیایی، نزدیکی به دریای خزر و عبور رودخانه های پرآب، همواره در معرض مخاطراتی نظیر سیل، زلزله و نشست زمین قرار دارد. هدف از این پژوهش، تدوین چارچوبی جامع برای ارتقای تاب آوری مدیریت بحران در شهرداری قائم شهر است. این تحقیق با استفاده از روش تحلیل سلسله مراتبی (AHP) و پیمایش میدانی انجام شده است. شاخص های تاب آوری در چهار بعد کالبدی، نهادی، اجتماعی و اقتصادی مورد ارزیابی قرار گرفتند. یافته ها نشان داد که بعد نهادی (ساختار مدیریت بحران شهرداری) و بعد کالبدی (زیرساخت های حیاتی) دارای بیشترین تاثیر در تاب آوری شهر هستند. همچنین، نتایج نشان داد که سطح تاب آوری کلی شهر قائم شهر در وضعیت متوسط (۲.۹ از ۵) قرار دارد. در نهایت، مدلی برای یکپارچه سازی سیستم های هشدار زودهنگام و مشارکت های مردمی در مدیریت بحران ارائه گردید.

کلیدواژه ها:

تاب آوری شهری ، مدیریت بحران ، شهرداری قائم شهر ، مخاطرات طبیعی ، تحلیل سلسله مراتبی (AHP).