طلاق عاطفی والدین و بازتاب آن در گریز از مدرسه و افت تحصیلی دانش آموزان ، راهکارهای مداخله ای زودهنگام

طلاق عاطفی والدین یکی از پدیده های پنهان اما اثرگذار در ساختار خانواده است که بدون جدایی رسمی، فضای هیجانی خانواده را دچار سردی و گسست ارتباطی می سازد. این وضعیت می تواند پیامدهای عمیقی بر رشد روانی و تحصیلی دانش آموزان برجای بگذارد؛ پیامدهایی که اغلب در محیط مدرسه و در قالب افت تحصیلی، کاهش انگیزش آموزشی و گریز از مدرسه نمایان می شود. پژوهش حاضر با هدف تبیین نقش طلاق عاطفی والدین در شکل گیری الگوهای گریز از مدرسه و افت تحصیلی دانش آموزان و بررسی ظرفیت مداخلات زودهنگام مدرسه محور انجام شده است. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر ماهیت توصیفی–تحلیلی است و با بهره گیری از روش های کتابخانه ای و میدانی به تحلیل ابعاد مختلف مسئله می پردازد. نتایج حاصل از بررسی مبانی نظری و پیشینه پژوهش نشان می دهد که سردی روابط عاطفی والدین، از طریق تضعیف احساس امنیت روانی، کاهش حمایت عاطفی و اختلال در تنظیم هیجان، زمینه بروز مشکلات تحصیلی را فراهم می سازد. گریز از مدرسه در این چارچوب، نه صرفا یک رفتار انضباطی، بلکه واکنشی به فشارهای هیجانی حل نشده تلقی می شود. همچنین یافته ها بر نقش کلیدی مدرسه و به ویژه مشاوره مدرسه در شناسایی زودهنگام نشانه های آسیب و پیشگیری از تثبیت افت تحصیلی تاکید دارد. مداخلات زودهنگام، ساده و متناسب با شرایط مدرسه، می توانند به کاهش پیامدهای منفی طلاق عاطفی والدین کمک کرده و مسیر تحصیلی دانش آموزان را بهبود بخشند. بر این اساس، توجه به ابعاد عاطفی خانواده در سیاست گذاری های آموزشی و مشاوره ای مدرسه، ضرورتی انکارناپذیر محسوب می شود.

کلیدواژه ها:

طلاق عاطفی والدین ، گریز از مدرسه ، افت تحصیلی ، دانش آموزان ، مداخلات زودهنگام ، مشاوره مدرسه ، فضای عاطفی خانواده