بررسی تاثیر فناوری های نوین هوش مصنوعی بر بهبود فرآیندهای آموزشی و پژوهشی در حوزه صنایع غذایی

سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 7

فایل این مقاله در 13 صفحه با فرمت PDF و WORD قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

CONFOSTTPA03_3004

تاریخ نمایه سازی: 5 بهمن 1404

چکیده مقاله:

رشد سریع فناوری های نوین به ویژه هوش مصنوعی، چشم انداز تازه ای در حوزه آموزش و پژوهش صنایع غذایی ایجاد کرده است. این فناوری با توانایی پردازش داده های پیچیده، شبیه سازی فرآیندهای تولید و تحلیل الگوهای پنهان، به ابزاری کلیدی برای ارتقای کیفیت یادگیری و افزایش بهره وری پژوهشگران تبدیل شده است.در بخش آموزش، هوش مصنوعی امکان طراحی محتوای آموزشی هوشمند و شخصی سازی شده را فراهم می کند. سامانه های یادگیری تطبیقی می توانند مسیر یادگیری دانشجویان و هنرآموزان را بر اساس سطح علمی، نیازهای فردی و علایق آنان تنظیم کنند. همچنین ابزارهایی مانند شبیه سازهای مجازی و سیستم های ارزیابی خودکار، موجب افزایش تعامل، کاهش خطاهای انسانی و ارتقای کیفیت تدریس شده اند. این امر به ویژه در آموزش عملی صنایع غذایی، که نیازمند تجربه آزمایشگاهی و کارگاهی است، اهمیت دوچندان دارد.در حوزه پژوهش، هوش مصنوعی توانسته است با تحلیل داده های گسترده حاصل از آزمایش های صنایع غذایی، روندهای پیچیده و عوامل موثر بر کیفیت مواد غذایی را شناسایی کند. الگوریتم های یادگیری ماشین و شبکه های عصبی در پیش بینی فساد مواد غذایی، بهینه سازی فرآیندهای تولید و ارزیابی ایمنی محصولات کاربردهای گسترده ای یافته اند. ترکیب هوش مصنوعی با فناوری های دیگر مانند اینترنت اشیا و کلان داده ها نیز امکان پایش لحظه ای زنجیره تامین و مدیریت هوشمند منابع غذایی را فراهم ساخته است.از منظر فرهنگی و اجتماعی، بهره گیری از هوش مصنوعی در آموزش صنایع غذایی، زمینه ساز توسعه فرهنگ پژوهش محور و یادگیری مادام العمر شده است. این فناوری با ایجاد فرصت های برابر برای دسترسی به منابع علمی و آموزشی، عدالت آموزشی را تقویت کرده و مسیر نوینی برای ارتقای مهارت های تخصصی هنرآموزان و دانشجویان گشوده است.به طور کلی، هوش مصنوعی نه تنها یک ابزار فناورانه بلکه یک رویکرد تحول آفرین در آموزش و پژوهش صنایع غذایی محسوب می شود. آینده این حوزه به میزان توانایی ما در بهره گیری هوشمندانه از این فناوری و تلفیق آن با نیازهای واقعی آموزشی و پژوهشی وابسته خواهد بود.

نویسندگان

مینا رحیمی نژاد

فارغ التحصیل دکترای تخصصی بهداشت مواد غذایی، دانشگاه شیراز هنرآموز رشته صنایع غذایی، شیراز