نقش روشهای تدریس فعال در بروز خلاقیت دانش آموزان

پژوهش حاضر با بهره گیری از روش تحقیق کتابخانه ای مروری انجام شده و هدف آن تحلیل نقش روش های تدریس فعال در ارتقای خلاقیت دانش آموزان است. با وجود تاکید نظام های آموزشی بر یادگیری مشارکتی و مهارت محور، به کارگیری روش های فعال در عمل با چالش هایی همچون فقدان آموزش حرفه ای معلمان، محدودیت منابع و امکانات آموزشی، ناهمگونی سنی و شناختی دانش آموزان، حجم زیاد محتوای درسی و کمبود زمان آموزشی مواجه است. این مقاله با تمرکز بر چهار شیوه شاخص بارش مغزی، بحث گروهی، ایفای نقش و روش تلفیقی به بررسی قابلیت ها و کارکردهای هر یک در فرایند یاددهی– یادگیری پرداخته است. یافته های حاصل از بررسی منابع نشان می دهد که بارش مغزی، امکان تولید آزادانه ایده ها را فراهم کرده و زمینه تفکر واگرا و نوآفرینی را تقویت می کند. بحث گروهی با ایجاد تعامل اجتماعی و شناختی، باعث گسترش دامنه ادراکی و شکل گیری ایده های جدید بر اثر تبادل دیدگاه ها می شود. روش ایفای نقش به منظور یادگیری فعال از طریق اجرای نقش ها استفاده می شود و روش تلفیقی نیز با ترکیب انعطاف پذیر چند رویکرد، به ویژه در کلاس های ناهمگن، کارآمدی بالاتری داشته و پاسخگوی سبک های مختلف یادگیری است. جمع بندی نتایج نشان می دهد که اجرای موثر روش های تدریس فعال، محرکی مهم برای رشد خلاقیت، افزایش انگیزش تحصیلی، ارتقای تفکر انتقادی و بهبود عملکرد یادگیری است. با این حال، تحقق این اهداف مستلزم توانمندسازی معلمان، بازنگری برنامه درسی، تامین منابع آموزشی و ایجاد بسترهای ساختاری مناسب در محیط مدرسه است.

کلیدواژه ها:

روش های تدریس فعال. خلاقیت دانش آموزان ، بارش مغزی ، بحث گروهی ، روش تلفیقی ، ایفای نقش.