بررسی رابطه بین استفاده از فناوری های دیجیتال و یادگیری فعال، انگیزه و توانمندسازی دانش آموزان در محیط مدرسه و کلاس درس

در محیط های آموزشی سنتی، یادگیری غالبا منفعل و مبتنی بر انتقال محتوا بوده و مشارکت دانش آموزان محدود بوده است. با ظهور فناوری های دیجیتال، محیط های یادگیری دچار تحول شده و فرصت هایی برای تعامل، تجربه عملی و شخصی سازی یادگیری فراهم آمده است. استفاده از ابزارهای دیجیتال مانند نرم افزارهای آموزشی، بازی های تعاملی، شبیه سازی ها و واقعیت مجازی امکان یادگیری فعال و مشارکتی را فراهم می آورد و دانش آموزان را به تجربه، کاوش و حل مسئله تشویق می کند. این تحول موجب افزایش انگیزه درونی، علاقه به یادگیری و مشارکت مستمر دانش آموزان در فعالیت های آموزشی می شود. نقش معلم در محیط یادگیری دیجیتال تغییر کرده و معلم به جای انتقال دهنده صرف دانش، نقش تسهیل گر و راهبر یادگیری فعال را ایفا می کند. معلم با طراحی فعالیت های تعاملی، هدایت همکاری گروهی، ارائه بازخورد مستمر و مدیریت مسیر یادگیری، دانش آموزان را به مشارکت فعال و مسئولانه در فرآیند یادگیری تشویق می کند. این رویکرد به رشد مهارت های خودتنظیمی، تصمیم گیری، حل مسئله و تفکر انتقادی دانش آموزان کمک می کند و تجربه یادگیری آنان را معنادار، توانمندساز و عمیق می سازد. ارزیابی هوشمند پیشرفت دانش آموزان و استفاده از ابزارهای تحلیلی و هوش مصنوعی، امکان پایش دقیق عملکرد، شناسایی نقاط ضعف و قوت و ارائه بازخورد هدفمند را فراهم می آورد. این نوع ارزیابی و تحلیل داده های آموزشی، یادگیری را شخصی سازی کرده و دانش آموزان را در مدیریت مسیر یادگیری خود توانمند می سازد. دانش آموزان با مشاهده نتایج فعالیت های خود و اصلاح مسیر یادگیری، مهارت های خودتنظیمی و مسئولیت پذیری خود را تقویت کرده و تجربه ای فعال و هدفمند از یادگیری کسب می کنند.

کلیدواژه ها:

فناوری های دیجیتال ، یادگیری فعال ، انگیزه ، توانمندسازی ، دانش آموزان ، محیط مدرسه ، کلاس درس