تعامل آموزشی و کیفیت یادگیری

تعامل آموزشی به عنوان یکی از مولفه های اساسی فرایند یاددهی–یادگیری، نقش تعیین کننده ای در ارتقای کیفیت یادگیری دانش آموزان ایفا می کند. در رویکردهای نوین آموزشی، یادگیری زمانی اثربخش و پایدار تلقی می شود که فراگیران در محیطی تعاملی، پویا و مشارکت محور قرار گیرند و بتوانند از طریق ارتباط دوسویه با معلم و همسالان، در ساخت معنا و فهم عمیق مفاهیم درسی سهیم باشند. هدف این مقاله بررسی مفهوم تعامل آموزشی و تحلیل نقش آن در بهبود کیفیت یادگیری در کلاس درس است.روش پژوهش حاضر از نوع توصیفی–تحلیلی است که با بهره گیری از منابع نظری و پژوهش های پیشین، ابعاد مختلف تعامل آموزشی و پیامدهای آن بر یادگیری مورد بررسی قرار گرفته است. یافته ها نشان می دهد که تعامل آموزشی موثر موجب افزایش انگیزه یادگیری، مشارکت فعال دانش آموزان، بهبود درک مفاهیم و شکل گیری یادگیری عمیق و معنادار می شود. همچنین نتایج حاکی از آن است که کیفیت تعامل معلم با دانش آموزان، از طریق ایجاد فضای حمایتی، ارائه بازخورد سازنده و به کارگیری روش های تدریس فعال، تاثیر مستقیمی بر کیفیت یادگیری دارد.در مجموع، می توان نتیجه گرفت که توجه نظام مند به تعامل آموزشی و تقویت مهارت های ارتباطی معلمان، از الزامات اساسی ارتقای کیفیت یادگیری در نظام های آموزشی معاصر است و می تواند زمینه ساز بهبود عملکرد تحصیلی و رشد همه جانبه فراگیران باشد.

کلیدواژه ها:

تعامل آموزشی ، کیفیت یادگیری ، ارتباط موثر ، مشارکت دانش آموزان ، نقش معلم