رابطه بین تاثیر فضای مدرسه و تعاملات اجتماعی در ایجاد روحیه جمعی دانش آموزان

هدف این مقاله، تحلیل و تبیین عمیق ارتباط سه جانبه میان فضای فیزیکی مدرسه، تعاملات اجتماعی دانش آموزان و شکل گیری روحیه جمعی (Collective Spirit) در آن ها است. در پارادایم های نوین آموزشی، مدرسه صرفا محلی برای انتقال دانش نیست، بلکه یک اجتماع یادگیری پویا (Dynamic Learning Community) محسوب می شود که موفقیت آن در گرو کیفیت روابط بین فردی و حس تعلق مشترک است. روش تحقیق از نوع توصیفی-تحلیلی با تکیه بر مرور نظام مند پیشینه های معماری آموزشی، روانشناسی محیطی و جامعه شناسی تربیتی است. یافته های کلیدی پژوهش نشان می دهند که طراحی کالبدی مدرسه یک متغیر مستقل قدرتمند است که می تواند با فراهم آوردن فضاهای انعطاف پذیر و چندمنظوره (مانند فضاهای گرد همایی غیررسمی، حیاط های طراحی شده برای بازی های مشارکتی و چیدمان های گروهی کلاس)، به طور مستقیم فرصت های تعامل اجتماعی مثبت و خودجوش را افزایش دهد. در این مقاله، علاوه بر تبیین مکانیسم های تاثیر، چالش های ساختاری مدارس سنتی در مهار تعاملات و راهکارهای عملی معماری و مدیریتی برای ایجاد این همبستگی اجتماعی، ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

: فضای مدرسه ، تعاملات اجتماعی ، روحیه جمعی ، اجتماع پذیری فضا ، معماری آموزشی ، حس تعلق ، هویت مشترک ، روانشناسی محیطی