مقایسه پیشرفت تحصیلی دانش آموزان در دو روش حضوری و مجازی در دروس علوم تجربی و ریاضی

پیشرفت های سریع فناوری اطلاعات و ارتباطات و ضرورت انطباق نظام های آموزشی با شرایط نوین، منجر به ظهور و گسترش آموزش مجازی شده و بحث مقایسه کارایی آن با روش سنتی حضوری را به یکی از دغدغه های اصلی پژوهشگران و سیاست گذاران آموزشی تبدیل کرده است. هدف اصلی این مقاله، بررسی و مقایسه میزان پیشرفت تحصیلی دانش آموزان در دو روش آموزش حضوری و مجازی با تمرکز ویژه بر دروس علوم تجربی و ریاضی است که به دلیل ماهیت مفهومی و انتزاعی، اهمیت بالایی در برنامه های درسی دارند. این مطالعه با روش توصیفی-تحلیلی و با اتکا بر اسناد علمی، مقالات معتبر و گزارش های آماری انجام شده است تا با تحلیل محتوای منابع، نقاط قوت و ضعف هر یک از رویکردها در انتقال مفاهیم پیچیده و پرورش مهارت های حل مسئله شناسایی شود. یافته های مقاله نشان می دهد که آموزش حضوری به دلیل امکان تعامل همزمان، بازخورد فوری و انجام آزمایش های عملی ، در ایجاد درک عمیق مفاهیم، پرورش تفکر انتقادی و مدیریت کلاس برای دانش آموزان نیازمند ساختار خارجی، کارایی بالاتری دارد. در مقابل، آموزش مجازی با بهره گیری از شبیه سازهای پیشرفته، نرم افزارهای جبر دینامیک و انعطاف پذیری زمانی، امکان تصویرسازی پدیده های نامرئی و شخصی سازی روند یادگیری را فراهم می کند که برای دانش آموزان با خودنظم دهی بالا بسیار موثر است. با این حال، نتایج حاکی از آن است که آموزش مجازی می تواند شکاف های ناشی از تفاوت های socio-economic را تشدید کرده و در غیاب مهارت های سواد دیجیتال، منجر به افت تحصیلی شود.

کلیدواژه ها:

آموزش حضوری ، آموزش مجازی ، پیشرفت تحصیلی ، علوم تجربی ، ریاضیات ، آموزش ترکیبی ، روش توصیفی-تحلیلی