بررسی نقش هوش مصنوعی در ترویج یادگیری خودتنظیمی در آموزش مجازی

پیشرفت های سریع فناوری اطلاعات و گذار به آموزش مجازی، ضرورت بازنگری در روش های یاددهی-یادگیری و تمرکز بر نقش فعال دانش پذیر را بیش از پیش آشکار ساخته است. در این میان، یادگیری خودتنظیمی به عنوان کلید موفقیت در محیط های یادگیری الکترونیکی شناخته می شود، اما فقدان نظارت مستقیم معلم و چالش های انگیزشی، تحقق آن را با دشواری روبه رو کرده است. هدف اصلی این مقاله، بررسی نقش و کارکردهای هوش مصنوعی در ترویج و تقویت مهارت های خودتنظیمی در بستر آموزش مجازی است. این مطالعه با روش توصیفی-مروری و با رویکرد کتابخانه ای انجام شده است. داده های مورد نیاز از طریق مطالعه نظام مند منابع معتبر علمی، شامل مقالات، کتب و پایان نامه های داخلی و خارجی در پایگاه های اطلاعاتی گردآوری و با استفاده از تحلیل محتوا مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. نتایج بررسی های به عمل آمده نشان می دهد که هوش مصنوعی با فراهم کردن بستری برای استقلال شناختی و خودکارآمدی، می تواند موانع آموزش مجازی را رفع کرده و کیفیت یادگیری را ارتقا دهد. با این حال، بهره گیری از این فناوری نیازمند توجه به اصول اخلاقی، حفظ حریم خصوصی و هماهنگی با ارزش های فرهنگی و آموزشی است تا بتواند به عنوان یک ابزار مکامل و کارآمد در نظام آموزشی ایفای نقش کند.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، یادگیری خودتنظیمی ، آموزش مجازی ، شخصی سازی یادگیری ، مهارت های فراشناختی