شناسایی و بررسی موانع اجرایی و مدیریتی توسعه ساخت وساز صنعتی در کشور

صنعتی سازی ساختمان به عنوان رویکردی نوین، نقش موثری در ارتقاء بهره وری، کاهش هزینه و زمان اجرا، و بهبود کیفیت پروژه های ساختمانی ایفا می کند و در بسیاری از کشورهای جهان مورد توجه قرار گرفته است. با این حال، توسعه این شیوه در ایران با موانع متعددی مواجه است که بررسی آن ها در چارچوب برنامه ریزی شهری از اهمیت ویژه ای برخوردار است.هدف این پژوهش، شناسایی و اولویت بندی موانع اجرایی و مدیریتی توسعه صنعتی سازی ساختمان در ایران با تمرکز بر نقش بستر برنامه ریزی شهری است. روش تحقیق به صورت ترکیبی (کمی و کیفی) طراحی شده و داده ها از طریق تحلیل اسنادی، مصاحبه های نیمه ساختاریافته با متخصصان، و پرسشنامه ای شامل شش مولفه اصلی گردآوری شده است. تحلیل داده های کمی با بهره گیری از آزمون فریدمن انجام گرفت.نتایج حاکی از آن است که موانع اقتصادی و مالی، زیرساختی و فنی بیشترین تاثیر را در روند توسعه صنعتی سازی ساختمان دارند، در حالی که موانع فرهنگی و اجتماعی کمترین نقش را ایفا می کنند.در پایان، پژوهش بر ضرورت تدوین سیاست های حمایتی، توسعه زیرساخت های تولید صنعتی، ارتقاء مهارت نیروی انسانی و تقویت هماهنگی میان نهادهای ذی ربط تاکید دارد. تمرکز بر ابعاد برنامه ریزی شهری در این مطالعه، افق های جدیدی را برای پیشبرد صنعتی سازی ساختمان در کشور ترسیم می کند.

کلیدواژه ها:

صنعتی سازی ساختمان ، موانع ساخت وساز ، توسعه پایدار ، ایران