بررسی تطبیقی مفهوم وحی از منظر سه فیلسوف و متفکر اسلامی ملاصدرا، علامه طباطبایی و لاهیجی

مقاله حاضر به بررسی تطبیقی مفهوم وحی از منظر سه فیلسوف و متفکر اسلامی، ملاصدرا، علامه طباطبایی و لاهیجی می پردازد. وحی به عنوان یک پدیده الهی و فرآیند انتقال معرفت الهی به انسان ها، همواره موضوعی مهم در فلسفه اسلامی بوده است. ملاصدرا با محوریت فلسفه مشاء و اندیشه های حکمت متعالیه، به تبیین رابطه بین عقل و وحی و نقش آن در کمال انسانی پرداخته است. او با تاکید بر وجود حقیقت واحد و متعالی، وحی را به عنوان تجلی علم الهی و وسیله ای برای هدایت بشر معرفی می کند. از سوی دیگر، علامه طباطبایی در تفسیر و تحلیل قرآن، به بررسی عمیق تر ابعاد وحی و نقش آن در شکل گیری معارف دینی می پردازد. او تاکید دارد که وحی، نه تنها یک منبع معرفتی، بلکه یک فرایند تربیتی و هدایت گر است که انسان ها را به سوی کمال و رستگاری رهنمون می سازد. لاهیجی نیز با نگاهی فلسفی و عرفانی به وحی، ضمن تاکید بر جنبه های باطنی و شهودی آن، به تحلیل تجربه های وحیانی و تاثیر آن بر روح و روان انسان می پردازد. او معتقد است که وحی، به عنوان یک واقعیت الهی، می تواند به ارتقاء روحانی انسان و درک عمیق تر از وجود و حقیقت کمک کند. این مقاله ضمن مقایسه و تحلیل دیدگاه های این سه متفکر، به بررسی نقاط اشتراک و افتراق آن ها در فهم وحی و تاثیر آن بر زندگی انسان می پردازد و سعی دارد تا ابعاد گوناگون فلسفی، کلامی و عرفانی وحی را در اندیشه اسلامی روشن کند.

کلیدواژه ها:

مقایسه ، وحی ، ملا صدرا ، لاهیجی ، علامه طبا طبایی.