مدل سازی تعرفه برق خانوار های استان های ایران برای کاهش یارانه های بخش برق

صنعت برق ستون فقرات هر کشور است و تاثیر مستقیمی بر توسعه اقتصادی، امنیت ملی و کیفیت زندگی دارد. در اکثر کشورها صنعت برق ازماهیت انحصاری یا شبه انحصار طبیعی برخوردار است و تعرفه های برق توسط دولت رگولاتوری می شود. از سوی دیگر نیروی برق بخشی ازخدمات مورد نیاز بخش مسکن است. هدف اصلی این مطالعه مدل سازی تعرفه برق بخش مسکونی برای کاهش یارانه های بخش برق در ایران است. جامعه آماری این تحقیق کل مصرف کنندگان صنعت برق و نمونه آماری مصرف کنندگان مسکونی طی سال های ۱۳۸۰تا ۱۳۹۹ در ایران است. نوآوری این مقاله مدل سازی برای اندازه گیری مقدار یارانه پنهان پرداختی به خانوارهای مسکونی طی سال های ۱۳۸۰تا ۱۳۹۹ است. متوسط یارانه خانگی ۴۰ میلیون دلار می باشد. روند تغییرات بعد از هدفمند کردن یارانه ها کاهشی بوده است. در سال های رونق اقتصادی"دهه ی هشتاد" مصرف بیشتر و در سال های رکود اقتصادی مصرف کمتر شده است.مجموع یارانه پرداختی به خانوارها در طی دوره زمانی ۱۳۹۹-۱۳۸۰ برابر با ۸۰۴ میلیون دلار و متوسط یارانه پرداختی ۴۰ میلیون دلار و انحراف معیار برابر با ۲۴.۸ می باشد. کمترین یارانه برای استان خراسان جنوبی و بیشترین مقدار یارانه برای تهران بوده است. براین اساس می توان نتیجه گرفت که اگر هدف سیاست گذار افزایش رشد اقتصادی مناطق کم برخوردار است. باید عدالت یارانه ای را از طریق افزایش سهم مناطق کم برخوردار اعمال کند.

کلیدواژه ها:

Electricity Tariff ، Residential Sector ، Electricity Subsidy ، تعرفه برق ، بخش مسکونی ، یارانه برق