واقع گرایی؛ سیاست خارجی چین در خلیج فارس

یکی از مهم ترین نگرانی های چین در دهه های اخیر، نیاز مبرم آن به انرژی در جهت حفظ روند توسعه اقتصادی اش بوده است که موجب شد نخبگان این کشور برای تداوم حضور خود در خلیج فارس رویکردهای نوینی اتخاذ کنند. یکی از این رویکردها، «واقع گرایی» بود که چین در سایه آن توانست اهداف بلند مدت خود در خلیج فارس را پی ریزی و دنبال کند. از این رو، مسئله این مقاله شناخت رویکرد «واقع گرایی» است و هدف آن بررسی تاثیر این رویکرد در سیاست خارجی چین در تعامل با خلیج فارس و سوال اصلی آن این است که اتخاذ رویکرد واقع گرایی در سیاست خارجی در دهه های اخیر، چه دستاوردهایی برای چین به همراه داشته است؟ فرضیه این مقاله بر این مبنا استوار است که در چند دهه اخیر، چین تلاش کرده است تا با رویکرد واقع گرایانه، تعامل خود با کشورهای خلیج فارس را در قالب طرح های متنوع گسترش دهد. آنها با انعقاد موافقت نامه های تجاری، سرمایه گذاری های متنوع بلندمدت در چهارچوب طرح کمربند و جاده و همچنین شرکت در مجامع بین المللی مرتبط با خلیج فارس، اهداف سیاسی و اقتصادی خود را که دریافت انرژی، تسلط بر بازارهای منطقه و حفظ امنیت منافعشان بود پیش بردند. این مقاله با گردآوری اطلاعات کتابخانه ای و منابع اینترنتی به روش توصیفی - تحلیلی، یافته های خود را ارائه کرده و سپس به نتیجه گیری پرداخته است.

کلیدواژه ها:

خلیج ، فارس ، چین ، سیاست خارجی ، واقع گرایی