تحلیل مفهوم «معجزه» در عصر علم و ارائه راهکارهای تدریس این مفهوم به دانش آموزان پرسشگر

این مقاله با روش توصیفی-تحلیلی و رویکردی بین رشته ای، به بررسی مفهوم «معجزه» در مواجهه با پارادایم مسلط علمی عصر حاضر می پردازد و راهکارهایی برای تدریس کارآمد این مفهوم به دانش آموزان پرسشگر ارائه می دهد. مقاله نشان می دهد که تقابل ظاهری معجزه (به مثابه رویدادی فراطبیعی) با اصول علمی (مانند تکرارپذیری و علیت طبیعی بسته)، چالشی معرفت شناختی ایجاد کرده که نیازمند بازخوانی و تحلیل است. از رهگذر واکاوی تاریخی، فلسفی و الهیاتی، استدلال می شود که معجزه پدیده ای ایستا نبوده و رویکردهای نوین الهیاتی درصدد بازتعریف رابطه آن با قوانین طبیعت برآمده اند. سپس، با تمرکز بر ویژگی های روان شناختی نوجوان و مبانی تربیت دینی نوین، راهبردهای عملی در سه سطح پیشنهاد می گردد: راهکارهای معرفت شناختی (با تاکید بر تفکیک سطوح علم، تاریخ و الهیات)، راهکارهای تاریخی-متنی (با محوریت تحلیل بافتاری روایات) و راهکارهای گفتگومحور (با هدف پرورش تفکر نقاد). جمع بندی مقاله تاکید می کند که هدف نهایی، نه تحمیل باوری خاص، بلکه توانمندسازی دانش آموز برای مواجهه ای خردمندانه، نقادانه و انسجام بخش با این مفهوم پیچیده و تقویت ظرفیت او برای زیستن در جهان چندصدایی مدرن است.

کلیدواژه ها:

معجزه ، آموزش دینی ، دانش آموز پرسشگر ، علم و دین ، تفکر نقاد.