چالش ها و ظرفیت های کاربرد هوش مصنوعی در نظام آموزش وپرورش

این مقاله با رویکردی توصیفی-تحلیلی به بررسی ظرفیت ها و چالش های کاربردی سازی هوش مصنوعی در نظام آموزش وپرورش می پردازد. یافته ها نشان می دهد هوش مصنوعی از طریق شخصی سازی مسیر یادگیری، ارائه بازخورد تطبیقی و اتوماسیون وظایف اداری معلمان، ظرفیت دگرگون سازی کیفیت و عدالت آموزشی را داراست. در مقابل، چالش های بنیادینی از جمله تهدید مرکزیت رابطه انسانی معلم-شاگرد، ملاحظات اخلاقی مربوط به حریم خصوصی داده ها و سوگیری الگوریتمی، خطر کاهش تاب آوری و مهارت های اجتماعی دانش آموزان، و موانع فنی-زیرساختی مانند شکاف دیجیتالی، مانع تحقق این ظرفیت ها هستند. تحلیل حاضر نتیجه می گیرد که موفقیت در گرو اتخاذ رویکردی «انسان محور» است که در آن هوش مصنوعی به عنوان ابزاری در خدمت توانمندسازی معلم و تقویت فرآیندهای تربیتی، و نه جایگزین آن ها، تعریف شود. تحقق این چشم انداز مستلزم ایجاد چارچوب حکمرانی قوی، توسعه حرفه ای معلمان، تامین زیرساخت عادلانه و ارتقای سواد دیجیتال انتقادی در میان تمام ذی نفعان است. آینده مطلوب، نه در حذف که در تقویت هوشمند نقش انسان از طریق همکاری خلاقانه با فناوری رقم خواهد خورد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، آموزش و پرورش ، یادگیری شخصی شده ، اخلاق در هوش مصنوعی ، حکمرانی آموزشی.