تبیین جایگاه فناوری آموزشی در ارتقای کیفیت فرآیند یاددهی و یادگیری

این پژوهش با هدف بررسی راهبردهای توانمندسازی معلمان و نقش آنان در تحول نظام آموزش و پرورش، با تمرکز بر بهره گیری از فناوری های آموزشی و تقویت هویت دینی و فرهنگی دانش آموزان انجام شده است. روش تحقیق، مبتنی بر مرور نظام مند منابع علمی، اسناد بالادستی و مطالعات تجربی مرتبط بود. یافته ها نشان می دهد که توانمندسازی معلمان فرایندی چندبعدی است و ابعاد علمی، حرفه ای، تربیتی، روان شناختی، مدیریتی، اقتصادی و هویتی را در بر می گیرد. همچنین استفاده اثربخش از فناوری های آموزشی می تواند باعث ارتقای کیفیت یاددهی–یادگیری، تقویت انگیزش، رشد مهارت های تفکر انتقادی، توسعه تعاملات اجتماعی و افزایش خودتنظیمی دانش آموزان شود. بررسی ها بیانگر آن است که چالش هایی نظیر کمبود زیرساخت های فناوری، ضعف آموزش ضمن خدمت، نگرش محافظه کارانه و نبود محتوای بومی، مانع به کارگیری مطلوب فناوری در مدارس می شوند. در نتیجه، بهبود کاربرد فناوری های آموزشی در گرو تقویت زیرساخت ها، آموزش مستمر معلمان، تولید محتوای متناسب، حمایت مدیریتی، مشارکت خانواده و ارزیابی مستمر است. این پژوهش بر ضرورت رویکرد جامع نگر در سیاست گذاری آموزشی تاکید دارد؛ به گونه ای که توانمندسازی معلمان و توسعه فناوری در قالب یک نظام یادگیرنده، بسترساز شکل گیری مدارسی پویا و ارتقای یادگیری عمیق و پایدار دانش آموزان شود.

کلیدواژه ها:

فناوری ، فناوری های آموزشی ، یاددهی ، یادگیری