تحلیل اثرات استراتژی های بازخورد شکل دهنده بر انگیزش دانش آموزان ابتدایی

هدف پژوهش بررسی اثرات استراتژی های بازخورد شکل دهنده بر انگیزش درونی دانش آموزان دوره ابتدایی بود. برای این منظور، یک مطالعه شبه‑آزمایشی پیش‑و‑پس آزمون بر روی گروهی از دانش آموزان دوره ابتدایی اجرا شد. معلمان شرکت کننده پس از حضور در کارگاهی آموزشی، پنج استراتژی کلیدی بازخورد شکل دهنده (بازخورد سریع، بازخورد نشانه دار، بازخورد تشویقی، بازخورد ملاحظات محور و بازخورد زمان بندی شده) را به صورت منظم در طول شش هفته در کلاس های خود به کار گرفتند. ابزارهای پژوهش شامل مقیاس انگیزش درونی (Intrinsic Motivation Inventory) با نسخه فارسی اعتبارسنجی شده و پرسشنامه استراتژی های بازخورد شکل دهنده بودند.نتایج تحلیلی نشان داد که پس از مداخله، سطح انگیزش درونی به طور معناداری افزایش یافته است (p < ۰.۰۰۱). رگرسیون خطی چندمتغیره نشان داد که بازخورد سریع و بازخورد زمان بندی شده به عنوان پیش بینان قوی افزایش انگیزش داخلی عمل می کنند (R² ≈ ۰.۳۸). مدل ساختاری معادلات (SEM) تایید کرد که اثر مستقیم این استراتژی ها بر انگیزش از طریق تامین نیاز توان از سازه های نظریه خودتعیین گری) میانجی گری می شود.به طور کلی، استفاده مستمر از استراتژی های بازخورد شکل دهنده، به ویژه بازخورد سریع و زمان بندی شده، می تواند به عنوان یک مداخله موثر برای ارتقای انگیزش درونی دانش آموزان ابتدایی به کار رود و زمینه را برای طراحی برنامه های حرفه ای معلمان و پژوهش های آینده در حوزه ترکیب بازخورد دیجیتال و حضوری فراهم می سازد.

کلیدواژه ها:

ازخورد شکل دهنده ، انگیزش درونی ، دوره ابتدایی ، رگرسیون چندمتغیره ، مدل ساختاری معادلات ، نظریه خودتعیین گری.