تاثیر فضاهای یادگیری مشارکتی بر تقویت توانایی های تیمی در مدارس

توانایی کار تیمی (Teamwork) و همکاری (Collaboration) از جمله مهارت های قرن بیست و یکم هستند که برای موفقیت دانش آموزان در آینده شغلی و اجتماعی ضروری اند. این پژوهش به بررسی این موضوع می پردازد که چگونه فضاهای فیزیکی و مجازی یادگیری مشارکتی در مدارس، به عنوان متغیرهای مستقل، بر تقویت توانایی های تیمی دانش آموزان به عنوان متغیر وابسته تاثیر می گذارند. فضاهای یادگیری مشارکتی، از طریق ایجاد انعطاف پذیری کالبدی، پشتیبانی از فناوری های تعاملی و تسهیل تغییر از رویکرد معلم محور به دانش آموزمحور، به طور معناداری تعاملات فعال بین فردی را افزایش می دهند. این محیط ها با ارضای نیازهای روان شناختی تعلق (Relatedness) و خودمختاری (Autonomy)، انسجام گروهی را تقویت کرده و به طور مستقیم، بر زیرمولفه های کار تیمی (مانند ارتباط موثر، حل تعارض و مسئولیت پذیری مشترک) اثر مثبت می گذارند. در نهایت، یافته ها بر ضرورت آموزش صریح مهارت های تیمی به همراه طراحی فضا تاکید دارند تا چالش هایی مانند انفعال برخی اعضای گروه (Social Loafing) کاهش یابد.

کلیدواژه ها:

فضاهای یادگیری مشارکتی ، کار تیمی (Teamwork) ، توانایی های تیمی ، طراحی فضای آموزشی ، یادگیری فعال ، سازنده گرایی اجتماعی ، انعطاف پذیری کالبدی ، مهارت های قرن بیست و یکم