آموزش وترویج رفاه دیجیتال و مدیریت فرسودگی تکنولوژیک در مدارس

چکیدهپیشرفت های پرشتاب فناوری اطلاعات و ارتباطات، اگرچه فرصت های بی بدیلی را پیش روی نظام های آموزشی قرار داده، اما چالش های نوین و پیچیده ای را نیز در حوزه سلامت روان و بهره وری سازمانی ایجاد کرده است. هدف از پژوهش حاضر، تبیین ضرورت مدیریت تکنولوژی با تمرکز بر ترویج «رفاه دیجیتال» و مقابله با «فرسودگی تکنولوژیک» در محیط های مدرسه ای است. فرسودگی تکنولوژیک به عنوان یک پدیده روان شناختی منفی، ناشی از عدم توانایی افراد در انطباق با فناوری های نوظهور و بمباران اطلاعاتی است که منجر به کاهش انگیزه معلمان و افت تحصیلی دانش آموزان می گردد. این مقاله با رویکردی تحلیلی-توصیفی، ضمن شناسایی ریشه های استرس دیجیتال در مدارس، به نقش کلیدی مدیران آموزشی در طراحی پروتکل های حمایتی می پردازد. یافته های این نوشتار نشان می دهد که مدیریت موفق تکنولوژی در آموزش و پرورش، فراتر از تجهیزات سخت افزاری، مستلزم استقرار فرهنگ «تعادل دیجیتال» و سواد عاطفی در مواجهه با ابزارهای نوین است. در نهایت، راهکارهایی عملیاتی جهت ترویج رفاه دیجیتال، از جمله تدوین منشور اخلاقی ارتباطات مجازی، آموزش استراتژی های سم زدایی دیجیتال و بازنگری در مدل های رهبری آموزشی متناسب با عصر دیجیتال ارائه شده است. توجه به این راهکارها می تواند مدرسه را از یک محیط پراسترس تکنولوژی زده به فضایی پویا، انسانی و پایدار برای یادگیری تبدیل کند.

کلیدواژه ها:

رفاه دیجیتال ، فرسودگی تکنولوژیک ، مدیریت آموزشی ، تکنولوژی آموزشی ، سلامت روان معلمان.