بازی هدفمند به مثابه محرک یادگیری پایدار: نقش رویکردهای تعاملی در تقویت توانمندی دانش آموزان

یادگیری پایدار به عنوان یکی از اهداف محوری آموزش نوین، به یادگیری ای اطلاق می شود که دانش و مهارت ها را نه تنها در حافظه بلندمدت تثبیت می کند، بلکه قابلیت انتقال و کاربرد در موقعیت های جدید را نیز فراهم می آورد. یکی از موثرترین رویکردها در دستیابی به این هدف، آموزش مبتنی بر بازی های هدفمند است. بازی های هدفمند با طراحی ساختارمند و برنامه ریزی شده، امکان تعامل فعال دانش آموزان با محتوا، تجربه حل مسئله، آزمون و خطا و بازخورد فوری را فراهم می کنند. این نوع آموزش، یادگیرندگان را از حالت منفعل به عامل فعال یادگیری تبدیل کرده و فرآیند پردازش اطلاعات را عمیق تر می سازد. علاوه بر این، بازی های هدفمند با ایجاد انگیزش درونی و مشارکت هیجانی، سطح توجه و تمرکز دانش آموزان را افزایش داده و باعث می شوند که مفاهیم آموزشی به شکل معنادار و ماندگار در ذهن آن ها ثبت شود. تعاملات اجتماعی که در محیط بازی ایجاد می شود، مهارت های ارتباطی، همکاری و یادگیری مشارکتی را تقویت می کند و یادگیری را هم از منظر شناختی و هم از منظر هیجانی تثبیت می نماید. علاوه بر این، بازی های هدفمند با کاهش اضطراب و نگرانی های مرتبط با شکست، یادگیرندگان را به تجربه و یادگیری بدون ترس از خطا تشویق می کنند و اعتمادبه نفس و تاب آوری تحصیلی آن ها را افزایش می دهند. در نهایت، این مقاله بر این نکته تاکید می کند که طراحی هوشمندانه بازی های هدفمند، همراه با هدایت موثر معلم، می تواند یادگیری پایدار را به شکلی عملی، جذاب و اثربخش برای دانش آموزان تحقق بخشد و جایگاه این رویکرد در آموزش نوین را تثبیت کند.واژگان کلیدی:یادگیری پایدار، بازی هدفمند، انگیزش درونی، آموزش تعاملی، تاب آوری تحصیلی