گذار از آموزش خطابه ای به یادگیری پویا؛ الزامات تحول در شیوه های تدریس نوین

آموزش مدرسه ای در دهه های اخیر با چالش فاصله میان آموزش رسمی و نیازهای واقعی یادگیرندگان روبه رو شده است. روش های نوین تدریس فعال و یادگیرنده محور تلاشی آگاهانه برای کاهش این فاصله و ارتقای کیفیت یادگیری محسوب می شوند. این مقاله با تمرکز بر ماهیت تدریس فعال، به تحلیل ابعاد نظری و کارکردهای آموزشی این رویکرد می پردازد و نشان می دهد که یادگیری زمانی اثربخش تر است که یادگیرنده در فرایند ساخت دانش نقش کنشگر داشته باشد. تاکید بر تجربه های یادگیری، تعامل، مشارکت و حل مسئله موجب می شود یادگیری از سطح انتقال اطلاعات فراتر رفته و به درک عمیق و پایدار منجر شود. نتایج بررسی های نظری حاکی از آن است که رویکردهای یادگیرنده محور ضمن افزایش انگیزش تحصیلی، زمینه پرورش مهارت های شناختی و فراشناختی را فراهم کرده و به بهبود کیفیت یاددهی–یادگیری کمک می کنند. در این چارچوب، نقش معلم به عنوان تسهیل گر و هدایت کننده یادگیری، اهمیتی اساسی می یابد و بازتعریف می شود.واژگان کلیدی:تدریس نوین، یادگیری پویا، مشارکت فعال