پیشگیری از افت تحصیلی و ترک تحصیل؛ رویکردی جامع و انسانی

افت تحصیلی و ترک تحصیل از جمله چالش های اساسی نظام های آموزشی معاصر به شمار می روند که پیامدهای آن ها تنها به کاهش عملکرد آموزشی محدود نمی شود، بلکه ابعاد روانی، اجتماعی و فرهنگی گسترده ای را نیز در بر می گیرد. این پدیده ها اغلب حاصل تعامل پیچیده ای از عوامل فردی، خانوادگی، آموزشی و اجتماعی هستند و برخوردهای صرفا آموزشی یا انضباطی نمی توانند پاسخگوی ابعاد چندلایه آن ها باشند. در سال های اخیر، رویکردهای جامع و انسانی در پیشگیری از افت تحصیلی و ترک تحصیل مورد توجه قرار گرفته اند؛ رویکردهایی که بر درک شرایط زیستی، هیجانی و یادگیری دانش آموزان تاکید دارند و آموزش را در پیوند با حمایت روانی–اجتماعی معنا می کنند. مقاله حاضر با هدف تبیین مبانی نظری پیشگیری از افت تحصیلی و ترک تحصیل، به بررسی ابعاد انسانی این مسئله می پردازد و نشان می دهد که توجه به کرامت انسانی، احساس تعلق، انگیزش درونی و حمایت آموزشی می تواند نقش موثری در ماندگاری دانش آموزان در فرایند یادگیری ایفا کند. نتایج مرور ادبیات نظری حاکی از آن است که پیشگیری موثر از افت تحصیلی، مستلزم نگاهی کل نگر به آموزش و بازتعریف نقش مدرسه به عنوان محیطی حمایتگر، معنادار و پاسخگو به نیازهای یادگیرندگان است.واژگان کلیدی:افت تحصیلی، ترک تحصیل، پیشگیری آموزشی