بررسی نقش رشته های علوم اجتماعی، تربیت بدنی و آموزش ابتدایی و تطبیق کارکردهای آن ها با نیازهای آموزش وپرورش ایران

تحولات شتابان اجتماعی، فرهنگی و آموزشی در دهه های اخیر سبب شده است که نظام آموزش وپرورش با چالش های جدیدی همچون تغییر الگوهای ارتباطی، افزایش تنوع فرهنگی، رشد نیازهای جسمانی-روانی دانش آموزان و ضرورت به کارگیری روش های نوین تدریس روبه رو شود. مواجهه با این چالش ها نیازمند بهره گیری از مجموعه ای از تخصص های بین رشته ای است. سه حوزه علوم اجتماعی، تربیت بدنی و آموزش ابتدایی از مهم ترین رشته هایی هستند که می توانند به طور مستقیم در ارتقای کیفیت عملکرد معلمان و بهبود فرآیند یاددهی- یادگیری نقش آفرینی کنند. پژوهش حاضر با رویکرد توصیفی–تحلیلی و مبتنی بر مطالعه اسنادی، به بررسی ساختار، کارکرد و ظرفیت های این رشته ها و نحوه انطباق آن ها با نیازهای آموزش وپرورش ایران می پردازد. تحلیل یافته ها نشان می دهد که متخصصان علوم اجتماعی، با ارائه شناختی واقع بینانه از بستر اجتماعی مدرسه، روابط انسانی، آسیب های رفتاری و عوامل فرهنگی موثر بر یادگیری، زمینه تصمیم گیری آگاهانه معلمان و مدیران را فراهم می کنند. در مقابل، کارشناسان تربیت بدنی با تاکید بر سلامت جسمانی، نشاط مدرسه ای، رشد مهارت های اجتماعی و تاثیر مثبت فعالیت بدنی بر عملکرد شناختی، نقش مهمی در پویاسازی فضای آموزشی دارند. از سوی دیگر، کارشناسان آموزش ابتدایی با تمرکز بر روش های نوین تدریس، ارزشیابی توصیفی، یادگیری فعال و توجه به ویژگی های رشدی کودکان، پایه های یادگیری اثربخش را تقویت می کنند. بررسی ترکیبی سه حوزه نشان می دهد که هم افزایی میان آن ها می تواند به ارتقای انگیزش تحصیلی، بهبود مدیریت کلاس، کاهش مشکلات رفتاری، تقویت مهارت های زندگی و افزایش کیفیت یادگیری منجر شود. بر این اساس، پیشنهاد می شود آموزش وپرورش رویکردی میان رشته ای اتخاذ کرده و با تشکیل تیم های تخصصی متشکل از کارشناسان علوم اجتماعی، تربیت بدنی و آموزش ابتدایی از معلمان در برنامه ریزی، اجرا و ارزشیابی فرایندهای آموزشی و تربیتی حمایت کند.

کلیدواژه ها:

علوم اجتماعی ، تربیت بدنی ، آموزش ابتدایی ، یاددهی- یادگیری ، آموزش وپرورش