اثربخشی پرخاشگری و انزوای اجتماعی بر آموزش تاب آوری دانش آموزان دوره دوم ابتدایی شهرستان دلفان

هدف: پژوهش حاضر به منظوربررسی اثربخشی پرخاشگری و انزوای اجتماعی بر آموزش تاب آوری دانش آموزان دوره دوم ابتدایی شهرستان دلفان انجام شد روش: این پژوهش از نوع تحقیق آزمایشی با طرح دو گروهی پیش آزمون- پس آزمون با گروه آزمایش و کنترل است. برای اندازه گیری متغیرها از پرسشنامه های انزوای اجتماعی ،پرخاشگری وتاب اوری بهره گرفته شده است. نمونه آماری این پژوهش شامل ۳۰ نفر از دانش آموزان پسر دوره دوم ابتدایی است که به روش نمونه گیری خوشه ای و تصادفی ساده انتخاب شده و به شیوه تصادفی در دو گروه آزمایشی و کنترل گمارده شده اند. سپس برنامه آموزش تاب اوری به عنوان متغیر مستقل ،طی ۱۰ جلسه ۷۵ دقیقه ای و در طول دو ماه ونیم،بر گروه آزمایشی اعمال شده است. برای تجزیه و تحلیل داده ها از تحلیل کواریانس چند متغیره (مانکوا) و با استفاده از نرم افزار کامپیوتری ۲۲ SPSS بهره گرفته شده است.یافته ها: نتایج نشان می دهند که F مشاهده شده از نظر آماری در سطح( ۰۵/۰ p< ) معنی دار است. نتیجه گیری: بر اساس یافته ها، اجرا برنامه آموزش تاب اوری می تواند در کاهش پرخاشگری و انزوای اجتماعی دانش آموزان پسر موثر باشد. بنابراین در نظر گرفتن این برنامه در مدارس،می تواند برای دانش آموزان مفید باشد.

کلیدواژه ها:

تاب آوری ، پرخاشگری ، انزوای اجتماعی ، دانش آموزان