رابطه بین کنترل قند خون و عملکرد تحصیلی دانش آموزان دیابتی

دیابت یکی از شایع ترین بیماری های مزمن دوران کودکی است که مدیریت موثر آن در محیط های آموزشی اهمیت حیاتی دارد. بر اساس داده های سال های ۲۰۰۲–۲۰۰۳، حدود ۱۸۶,۳۰۰ کودک زیر ۲۰ سال در ایالات متحده به دیابت مبتلا هستند، که اکثریت آنان در مدارس و مهدکودک ها حضور دارند. با توجه به ضرورت کنترل دقیق قند خون برای پیشگیری از عوارض بلندمدت دیابت، ارائه مراقبت های بهداشتی مناسب در مدارس و مهدها، امری ضروری است. قوانین فدرال ایالات متحده همچون "بخش ۵۰۴ قانون بازپروری ۱۹۷۳"، "قانون آموزش افراد دارای ناتوانی"، و "قانون آمریکایی های دارای ناتوانی" تصریح می کنند که کودکان دیابتی باید بدون تبعیض به خدمات آموزشی و مراقبتی دسترسی داشته باشند. تدوین برنامه فردی مدیریت پزشکی دیابت (DMMP) با همکاری والدین، تیم مراقبت بهداشتی، و کارکنان مدرسه، ابزاری کلیدی برای حمایت از این دانش آموزان محسوب می شود. همچنین، پرسنل مدرسه باید آموزش های لازم را برای مواجهه با وضعیت های اورژانسی، تشخیص و درمان هیپوگلایسمی و هیپرگلایسمی، و اجرای دقیق برنامه های تغذیه ای و دارویی دریافت نمایند. فراهم سازی امکان خودمراقبتی برای دانش آموزان دیابتی، به ویژه در مقاطع متوسطه، به افزایش استقلال و مشارکت فعال در فرآیند درمان کمک می کند. این مقاله با مروری جامع بر جنبه های حقوقی، بالینی و آموزشی مراقبت از دیابت در مدارس، بر لزوم همکاری همه جانبه خانواده، نظام آموزشی و تیم درمانی تاکید می نماید تا محیطی ایمن، عادلانه و توانمندساز برای کودکان مبتلا به دیابت فراهم گردد.

کلیدواژه ها:

مراکز بهداشت مبتنی بر مدرسه ، سلامت روان ، عدالت سلامت ، تجارب نامطلوب دوران کودکی ، خشونت نوجوانان با سلاح گرم ، پیامدهای آموزشی.