اثر محلول پاشی برگی اسید سالیسیلیک و اسید هیومیک بر برخی ویژگی های زینتی و مورفوفیزیولوژیکی گیاه سرخارگل (.Echinacea purpurea L)

به منظور ارزیابی تاثیر دو ترکیب اسید سالیسیلیک و اسید هیومیک بر برخی از ویژگی های زینتی و مورفوفیزیولوژیکی گیاه سرخارگل، آزمایشی به صورت فاکتوریل بر پایه طرح بلوک های کامل تصادفی در سه تکرار در مزرعه پژوهشی دانشگاه زنجان در سالهای ۱۳۹۹-۱۳۹۸ انجام شد. فاکتورهای آزمایش شامل چهار سطح اسید سالیسیلیک و چهار سطح اسید هیومیک (۰، ۱۰۰، ۲۰۰ و۴۰۰ میلی گرم بر لیتر) بودند. نتایج نشان داد کاربرد اسید سالیسیلیک به طور معنی داری صفاتی مانند آنتوسیانین، ارتفاع گیاه، تعداد شاخه های جانبی، تعداد گل در بوته، قطر ساقه گل دهنده، ماندگاری گل های شاخه بریده، محتوای نسبی آب برگ را افزایش و نشت یونی برگ را کاهش داد. کاربرد اثر ساده اسید هیومیک به طور معنی داری در سطح احتمال یک درصد باعث کاهش نشت یونی و افزایش فعالیت آنتی اکسیدانی، ارتفاع گیاه، تعداد گل در بوته، ماندگاری گل های شاخه بریده، قطر ساقه گل دهنده و محتوای نسبی آب برگ در گیاه سرخارگل شد. اثر متقابل اسید سالیسیلیک و اسید هیومیک بر صفات آنتوسیانین، ارتفاع گیاه، تعداد شاخه های جانبی گیاه، تعداد گل در بوته، ماندگاری گل های شاخه بریده، قطر ساقه گل دهنده، محتوای نسبی آب برگ را افزایش و نشت یونی برگ را کاهش داد و سبب افزایش فعالیت آنتی اکسیدانی شد و تعداد گل در بوته را به طور معنی داری بهبود بخشید. نتایج پژوهش نشان داد که کاربرد برگی۲۰۰ میلی گرم بر لیتر اسید سالیسیلیک و ۲۰۰ میلی گرم بر لیتر اسید هیومیک موجب بهبود صفات اندازه گیری شده نسبت به سایر تیمارها شد. در مجموع نتایج بدست آمده حکایت از آن دارند که کاربرد اسید هیومیک و اسید سالیسیلیک جهت بهبود خصوصیات مورفولوژیکی و زینتی گیاه سرخارگل پیشنهاد می شود.

کلیدواژه ها:

Morphological traits ، Flower diameter ، Cut flowers ، Relative water content ، Electro leakage. ، صفات مورفولوژیکی ، قطرگل ، گل های شاخه بریده ، محتوای نسبی آب ، نشت الکترولیت