تاثیر سبک های تدریس معلم بر خودتنظیمی یادگیری دانش آموزان

هدف این پژوهش، بررسی و تبیین مدل ساختاری تاثیر سبک های تدریس (مشارکتی، راهنمایی گر، ایجادی)، متغیرهای فردی (جنسیت، SES، ساعت مطالعه) و انگیزشی (خوداثربخشی، انگیزش درونی) بر خودتنظیمی یادگیری دانش آموزان بود. این مطالعه با روش پژوهش توصیفی-همبستگی و با استفاده از معادلات ساختاری (SEM) انجام شد. جامعه آماری شامل دانش آموزان مقطع متوسطه بود که نمونه ای از آن ها به روش خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شد. داده ها از طریق پرسشنامه های استاندارد جمع آوری گردید.یافته ها نشان داد که مدل پیشنهادی برازش مناسبی با داده ها دارد (χ۲/df = ۲.۱۰, CFI = ۰.۹۵, RMSEA = ۰.۰۴۵). سبک های تدریس مشارکتی (β = ۰.۳۴) و راهنمایی گر (β = ۰.۲۲) به طور معناداری خودتنظیمی را پیش بینی کردند. خوداثربخشی تحصیلی (β = ۰.۴۱) به عنوان میانجی قوی بین سبک های تدریس و خودتنظیمی عمل نمود. همچنین، متغیرهای فردی مانند SES و جنسیت اثرات تعدیلی بر روابط مدل داشتند. نتیجه گیری حاکی از آن است که سبک های تدریس فعال، به ویژه از طریق تقویت خوداثربخشی، می توانند مهارت های خودتنظیمی دانش آموزان را ارتقاء بخشند؛ با این حال، نقش زمینه های فردی در این فرآیند تعیین کننده است. پیشنهاد می شود برنامه های آموزشی به تلفیق سبک های تدریس موثر با راهبردهای انگیزشی توجه کنند.

کلیدواژه ها:

سبک های تدریس ، خودتنظیمی یادگیری ، خوداثربخشی ، متغیرهای انگیزشی ، مدل ساختاری.