نقش آموزش مهارت های زندگی در کاهش رفتار های پر خطر و ارتقای سلامت روان نوجوانان

نوجوانی دوره ای حساس از نظر رشد زیستی، شناختی و هیجانی است که با تغییرات سریع روانی و اجتماعی همراه می باشد و فرد را در معرض رفتارهای پرخطر و مشکلات سلامت روان قرار می دهد. در این دوره، ضعف در مهارت های تصمیم گیری، مدیریت هیجان و حل مسئله، احتمال بروز رفتارهای مخاطره آمیز و ناسازگارانه را افزایش می دهد و نیازمند مداخلات پیشگیرانه و تربیتی است. آموزش مهارت های زندگی به عنوان یک رویکرد علمی و آموزشی، زمینه توانمندسازی نوجوانان را برای مواجهه با چالش ها و تقویت سلامت روان فراهم می کند. هدف از این مقاله، بررسی نقش آموزش مهارت های زندگی در کاهش رفتارهای پرخطر و ارتقای سلامت روان نوجوانان است. در این راستا، مفاهیم مرتبط با مهارت های زندگی، طبقه بندی آن ها، اهداف آموزشی، جایگاه مهارت ها در رشد شخصیت و خودتنظیمی، رفتارهای پرخطر و عوامل موثر بر سلامت روان مورد تحلیل قرار گرفته اند. مقاله بر مبنای رویکرد توصیفی–تحلیلی و با تمرکز بر یافته های علمی و آموزشی تدوین شده است تا ارتباط بین آموزش مهارت های زندگی و بهبود سلامت روانی و کاهش رفتارهای مخاطره آمیز در نوجوانان روشن شود. نتایج تحلیل ها نشان می دهد که آموزش مهارت های زندگی می تواند با تقویت توانمندی های شناختی، هیجانی و اجتماعی نوجوانان، به کاهش گرایش به رفتارهای پرخطر، افزایش عزت نفس، خودکارآمدی و مهارت های خودتنظیمی منجر شود. همچنین این آموزش ها، نقش پیشگیرانه و توانمندساز برای ارتقای سلامت روان و پرورش شخصیت متعادل و مسئولیت پذیر نوجوانان ایفا می کنند و با ایجاد محیط های آموزشی و خانوادگی حمایتگر، اثرات مثبت بلندمدت بر کیفیت زندگی آنان خواهند داشت.

کلیدواژه ها:

مهارت های زندگی ، نوجوانان ، رفتارهای پرخطر ، سلامت روان ، خودتنظیمی