تاثیر ارزشیابی توصیفی بر کاهش استرس تحصیلی و بهبود عملکرد درسی دانش آموزان

نظام های ارزشیابی آموزشی نقش تعیین کننده ای در شکل دهی تجربه یادگیری دانش آموزان دارند و می توانند بر ابعاد شناختی، عاطفی و انگیزشی آنان اثرگذار باشند. در سال های اخیر، ارزشیابی توصیفی به عنوان رویکردی جایگزین برای ارزشیابی سنتی نمره محور مورد توجه نظام های آموزشی قرار گرفته است. این رویکرد با تمرکز بر فرایند یادگیری، بازخورد کیفی و توجه به تفاوت های فردی، تلاش می کند فشارهای روانی ناشی از مقایسه، رقابت افراطی و اضطراب امتحان را کاهش دهد و محیطی حمایتگر برای رشد تحصیلی دانش آموزان فراهم آورد. مقاله حاضر با رویکرد توصیفی–تحلیلی، به بررسی تاثیر ارزشیابی توصیفی بر کاهش استرس تحصیلی و بهبود عملکرد درسی دانش آموزان می پردازد. در این راستا، ابتدا مبانی نظری مرتبط با ارزشیابی توصیفی، استرس تحصیلی و عملکرد درسی تبیین شده و سپس روابط مفهومی میان این متغیرها مورد تحلیل قرار گرفته است. یافته های نظری و مطالعات پیشین نشان می دهد که ارزشیابی توصیفی از طریق حذف تاکید افراطی بر نمره، افزایش بازخورد سازنده، تقویت خودپنداره تحصیلی و ایجاد احساس امنیت روانی، می تواند به طور معناداری از میزان استرس تحصیلی بکاهد و زمینه را برای یادگیری عمیق تر و پایدارتر فراهم سازد. در نهایت، نتایج این بررسی حاکی از آن است که کاهش استرس تحصیلی ناشی از به کارگیری ارزشیابی توصیفی، به طور غیرمستقیم موجب ارتقای عملکرد درسی دانش آموزان می شود؛ چرا که دانش آموزان در فضایی کم تنش تر، با انگیزه درونی بالاتر و تمرکز بیشتر به فعالیت های یادگیری می پردازند. بر این اساس، توسعه و به کارگیری اصولی ارزشیابی توصیفی می تواند به عنوان راهبردی موثر در بهبود کیفیت آموزش و سلامت روان تحصیلی دانش آموزان مورد توجه سیاست گذاران و معلمان قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

ارزشیابی توصیفی ، استرس تحصیلی ، عملکرد درسی ، یادگیری دانش آموزان