نقش محیط های یادگیری دیجیتال در شکل گیری تفکر نقادانه در نظام آموزشی

هم گام با تحولات سریع فناورانه در عرصه آموزش، نظام های آموزشی با ضرورت بازاندیشی در شیوه های پرورش تفکر نقادانه مواجه شده اند. این مقاله مروری به بررسی چالش ها و راهکارهای پیاده سازی فناوری های آموزشی برای توسعه مهارت های تفکر نقادانه در محیط های مدرسه ای می پردازد. در عصری که دانش آموزان با انبوهی از اطلاعات متناقض و چالش برانگیز روبه رو هستند، توانایی نقد و تحلیل اطلاعات به مهارتی حیاتی برای موفقیت تحصیلی و زندگی اجتماعی تبدیل شده است. فناوری های آموزشی با قابلیت هایی چون تعاملی بودن، شخصی سازی یادگیری و امکان شبیه سازی موقعیت های پیچیده، پتانسیل بالایی برای ایجاد محیط هایی دارند که در آن تفکر نقادانه امکان پرورش می یابد. با این حال، تجربه نشان داده است که به کارگیری این فناوری ها بدون در نظر گرفتن ملاحظات آموزشی و زیرساخت های لازم، می تواند به نتایج معکوسی بینجامد. مهم ترین چالش ها در این مسیر شامل ضعف در زیرساخت های فنی، مقاومت معلمان در برابر تغییر، نبود برنامه ریزی درسی مناسب و خطر کاهش تعاملات انسانی است. این مقاله با رویکردی تحلیلی به واکاوی این چالش ها می پردازد و راهکارهای عملی برای غلبه بر آنها ارائه می دهد. از جمله این راهکارها می توان به آموزش های تخصصی برای معلمان، طراحی محتوای آموزشی هدفمند، ایجاد تعادل بین آموزش مجازی و حضوری و توسعه شبکه های حرفه ای یادگیری اشاره کرد. در نهایت، چارچوبی مفهومی برای پیاده سازی اثربخش فناوری های آموزشی در خدمت پرورش تفکر نقادانه ارائه می شود.

کلیدواژه ها:

فناوری های آموزشی ، تفکر نقادانه ، مدارس ، چالش های پیاده سازی ، یادگیری تعاملی