نقش موثر آموزگار با دانش آموزدر فرآیند یاددهی- یادگیری

تعامل موثر میان آموزگار و دانش آموز یکی از ارکان اصلی و تعیین کننده کیفیت فرآیند یاددهی-یادگیری در نظام های آموزشی نوین است. این پژوهش با هدف بررسی ابعاد مختلف این تعامل، از جمله مبانی نظری، عوامل موثر فردی و محیطی، راهبردهای عملی بهبود، و پیامدهای آن بر انگیزش و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان تدوین شده است. رویکرد مورد استفاده در این نوشتار علمی–پژوهشی بوده و سعی شده است تا با زبانی ساده و روان، مفاهیم پیچیده حوزه روانشناسی تربیتی و تعاملات اجتماعی در کلاس درس تبیین گردند. یافته ها حاکی از آن است که تعامل مثبت نه تنها بر جذب فعال دانش آموز به محتوای درسی تاثیر می گذارد، بلکه نقش اساسی در شکل دهی به هویت اجتماعی، خودکارآمدی و نگرش کلی دانش آموز نسبت به مدرسه دارد. ارتباط کلامی و غیرکلامی، همدلی، انتظارات مثبت آموزگار (اثر پیگمالیون)، و فراهم سازی محیط امن و حمایتی، عواملی کلیدی در تقویت این پیوند حیاتی محسوب می شوند. در نهایت، بر لزوم آموزش راهبردهای ارتباطی موثر به معلمان و ایجاد زیرساخت های سازمانی برای تسهیل تعاملات معنادار تاکید می گردد.