بررسی نقش روابط انسانی و سبک تدریس بر نگرش دانش آموزان به یادگیری

هدف پژوهش حاضر بررسی نقش روابط انسانی و سبک تدریس بر نگرش دانش آموزان به یادگیری بود. این پژوهش با رویکرد مروری انجام شد و با تحلیل و بررسی مطالعات علمی و پژوهش های انجام شده در حوزه تعلیم و تربیت، روان شناسی آموزشی و روش های تدریس، به تبیین ارتباط میان روابط انسانی معلم، سبک های تدریس و نگرش یادگیری دانش آموزان پرداخت. یافته های پژوهش نشان داد که روابط انسانی مثبت و حمایتگرانه میان معلم و دانش آموز، نقش بسزایی در شکل گیری نگرش مثبت به یادگیری دارد و موجب افزایش انگیزه، مشارکت و هیجان های مثبت تحصیلی می شود. همچنین سبک های تدریس فعال، مشارکتی و متناسب با سبک های یادگیری دانش آموزان، نگرش آنان را نسبت به یادگیری به طور معناداری بهبود می بخشد. نتایج تحلیل مطالعات نشان داد که هماهنگی میان روابط انسانی مطلوب و سبک تدریس انعطاف پذیر، یادگیری را به تجربه ای معنادار و موثر تبدیل می کند. در نتیجه می توان گفت که نگرش دانش آموزان به یادگیری حاصل تعامل پیچیده ای از عوامل ارتباطی و آموزشی است و توجه هم زمان به این دو مولفه می تواند به ارتقای کیفیت فرآیند یاددهی–یادگیری منجر شود.

کلیدواژه ها:

روابط انسانی ، سبک تدریس ، نگرش به یادگیری ، دانش آموزان