معماری انگیزش فردی: از شایستگی مشترک تا مسیرهای یادگیری هدفمند

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش معماری انگیزش فردی در بهبود مسیرهای یادگیری هدفمند طراحی شده است. مسئله اصلی تحقیق، رابطه میان شایستگی های مشترک دانشجویان و سطح انگیزش فردی آنان و تاثیر آن بر کیفیت یادگیری هدفمند است. روش پژوهش توصیفی-تحلیلی بوده و داده ها از طریق پرسشنامه ای استاندارد از ۱۵۰ دانشجوی دانشگاه های تهران و شهید بهشتی جمع آوری شد. روایی ابزار با نظر متخصصان و پایایی آن با ضریب آلفای کرونباخ ۰.۸۷ تایید گردید. یافته ها نشان داد که شایستگی های مشترک به طور معنی داری با انگیزش فردی و کیفیت مسیرهای یادگیری هدفمند ارتباط دارد. همچنین، تحلیل مولفه ها حاکی از آن بود که توانایی های شناختی، مهارت های اجتماعی و مدیریت زمان هر یک به شکل مستقل بر انگیزش فردی و یادگیری هدفمند اثرگذار هستند. نتایج تحقیق بیانگر آن است که طراحی محیط یادگیری با توجه به اصول معماری انگیزش فردی می تواند مشارکت فعال دانشجویان، خودتنظیمی و عملکرد تحصیلی آنان را افزایش دهد. این پژوهش اهمیت برنامه ریزی آموزشی هدفمند مبتنی بر انگیزش فردی را تاکید می کند و راهکارهایی عملی برای ارتقای کیفیت یادگیری ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

انگیزش فردی ، شایستگی مشترک ، یادگیری هدفمند ، خودتنظیمی ، محیط آموزشی