تجربه استفاده از فناوری های آموزشی در تدریس زبان انگلیسی در دوره متوسطه دوم

این پژوهش با رویکرد کیفی و با استفاده از روش روایت پژوهی، به واکاوی تجربه زیسته و تحول نگرشی یک دبیر زبان انگلیسی در دوره متوسطه دوم ایران در مواجهه و به کارگیری فناوری های آموزشی (EdTech) می پردازد. هدف اصلی، کشف معنا و درک چگونگی وقوع تغییر در شیوه تدریس، چالش ها، و راهکارهای خلق شده توسط معلم در بستر نظام آموزشی رسمی کشور است. داده ها از طریق مصاحبه های روایی عمیق، یادداشت های تاملی و خاطرات جمع آوری و با استفاده از چارچوب کلاندینین و کانلی تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که تجربه به کارگیری فناوری نه یک فرآیند خطی، بلکه چرخه ای پیچیده از مقاومت اولیه، اکتشاف تدریجی، مواجهه با موانع ساختاری (مانند زیرساخت و آموزش ناکافی)، و در نهایت، بازتعریف نقش معلم و یادگیری دانش آموزان بود. روایت ها بر اهمیت «انعطاف پذیری شخصی» و «تاکید بر ایجاد ارتباط معنایی» فراتر از صرف ابزارمحوری تاکید داشتند. نتایج این پژوهش می تواند مبنایی برای تدوین برنامه های توسعه حرفه ای موثرتر و درک عمیق تر از موانع نهادینه سازی نوآوری های فناورانه در مدارس ایران فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

روایت پژوهی ، فناوری های آموزشی ، تدریس زبان انگلیسی ، دوره متوسطه دوم ، تجربه زیسته ، تحول حرفه ای