نقش و تاثیر هوشمند سازی و فناوری های نوین در ارتقای یادگیری دانش آموزان

در دهه اخیر، فناوری هوشمند به عنوان یکی از پرتحول ترین پدیده های عصر آموزش شناخته شده است. این فناوری با قابلیت تحلیل داده های یادگیری، سنجش تعاملات معلم و دانش آموز و ایجاد بازخوردهای هوشمند، نه تنها کیفیت یاددهی–یادگیری را ارتقا داده، بلکه موجب بازاندیشی در مفهوم پایش آموزشی شده است. مقاله حاضر با رویکرد تحلیلی و فلسفی، نقش فناوری هوشمند را در پایش فرآیند یاددهی–یادگیری بررسی می کند. بر اساس چارچوب نظری ویگوتسکی (پویش اجتماعی یادگیری)، بندورا (یادگیری مشاهده ای و خودکارآمدی)، راجرز (انسان گرایی در آموزش)، دیویی (تجربه و بازتاب)، و سن (توانمندسازی و عدالت آموزشی)، فناوری هوشمند نه صرفا ابزار، بلکه بستر نوینی برای یادگیری فعال و تحول زا تلقی می شود. نتایج تحلیل نشان می دهد که هوش مصنوعی و سیستم های تطبیقی می توانند پایش یادگیری را از حالت ایستا به فرایندی پویا، بازتابی و خودارزیاب تبدیل کنند؛ به گونه ای که معلمان بر اساس داده های واقعی و تحلیل الگوهای رفتاری–شناختی learners می توانند تصمیم های تربیتی بهینه اتخاذ کنند. از منظر روان شناختی، فناوری هوشمند انگیزش درونی، خودتنظیمی و اعتماد به نفس را در دانش آموزان تقویت می کند. همچنین، در پرتو نظریه عدالت آموزشی سن، این فناوری بستری برابر برای فراگیران با موقعیت های یادگیری متفاوت فراهم می آورد. محدودیت ها عمدتا در ابعاد اخلاقی، حریم خصوصی داده ها و وابستگی بیش از حد به تکنولوژی نهفته اند که نیازمند مدیریت هوشمندانه و رویکرد انسان مدارانه اند. در نتیجه فناوری هوشمند، اگر با اصول تربیتی و فلسفه آموزش تلفیق شود، قادر است به ابزار توانمندساز در پایش و ارتقای یاددهی–یادگیری تبدیل گردد.

کلیدواژه ها:

فناوری هوشمند ، پایش آموزشی ، یاددهی–یادگیری ، هوش مصنوعی ، خودتنظیمی ، عدالت آموزشی ، یادگیری مشاهده ای ، بازخورد هوشمند